Na het 10-jarig bestaan en het uitbrengen van hun laatste album Manon is De Jeugd van Tegenwoordig bezig aan een tour door het land. Deze donderdag deden ze Annabel in Rotterdam aan voor de eerste van in totaal twee optredens. Uitgeweest was aanwezig.
DJVT
Bandidos
Vanwege een gevecht met de burger van Rotown komen we pas laat aan bij Annabel. Meteen is er grote opwinding. Je voelt dat hier iets ongewoons staat te gebeuren. Niet iedere dag komt één van de meest speciale acts van het land langs. In tegenstelling tot de verwachting, Annabel waarschuwde zelfs al half, is DJVT redelijk op tijd. Ze komen op als wij binnen stappen, en hoe. Rook, lasers en een bandana om ieder hoofd. Faberyayo zelfs twee. Slechts zijn ogen zijn nog te zien, zoals de bandidos uit de oude westerns. Hij draagt daarnaast een jas waar menig potloodventer jaloers op zou zijn. Willie Wartaal is gekleed in een soort toga, hetgeen zijn goddelijke lichaam mooi accentueert. De toon is gezet.

R. Kelly in the building
Het is stampvol. Half Rotterdam lijkt aanwezig te zijn en wil het liefst binnen vijf meter van het podium staan. Zweetgeuren, bier in mijn nek en de nodige vertrapte tenen zijn gevolgen die ik graag voor lief neem. Ze horen bij vanavond. Tijdens het intieme BPM69 schuur ik met een harige kont voor mij. Haar komt boven de broek uit. Geen idee of het van een man of vrouw is. Misschien wel het hoogtepunt van de avond is dan net geweest. Of de muziek echt uitviel of dat Vjèze Fur gewoon toe was aan een momentje voor zichzelf weet ik nog steeds niet. Punt is dat hij de zaal volledig mee kreeg door de beste R. Kelly imitatie te doen die ik ooit van een blank persoon heb gezien. Daarna opent hij een fles champagne. Loon na werken.

MANON
Halverwege het optreden lijkt de vaart verdwenen. Langzame, zwoele nummers volgen elkaar op. Het sust de zaal in slaap. Willy Wartaal probeert nog de mensen op het balkon mee te krijgen. Sowieso een onmogelijke taak. Mensen die de gezelligheid van het dansen ontlopen zijn zelden de feestnummers. Eerder de burgerlulletjes die op verjaardagen vol passie over hun werk vertellen. Ikzelf vind deze tijdelijke rust geen probleem. Mijn kuiten staan in brand van het springen, mijn wenkbrauw heeft te lijden onder de nodige ellebogen. Wie zich letterlijk met de grote jongens wil meten moet de gevolgen daarvan ook accepteren. Aan het inkakmomentje komt een einde wanneer DJVT hun lekkerste nummer van het laatste album laat horen: Manon. De zaal pakt deze opkikker schreeuwend naar Manon met beide handen aan. Als er een Manon aanwezig is geweest, zal ze de avond van haar leven hebben gehad. Misschien is dit toch het hoogtepunt. Ik kan niet kiezen.

Schijt aan alles
Zelfs al zou je de muziek van DJVT niet lekker vinden dan nog kan je met een gerust hart een optreden bijwonen. Het zijn echte performers, na tien jaar totaal op elkaar ingespeeld. Het is een verademing om te kijken naar hun maniertjes, naar hun gestruin over het podium van links naar rechts. Ze lijken te doen wat ze te binnen schiet. Alsof ze maar wat doen. Schijt aan alles. Ze doen in ieder geval precies wat ze zelf willen en het werkt. Ik ben jaloers. Na zo’n anderhalf uur komt het onvermijdelijke watskeburt uit de speakers knallen. Ik zie heupen de raarste combinaties maken. Onvermijdelijk gaat dat morgen voor spierpijn zorgen. Na de laatste tonen vinden ze het genoeg. Het is klaar. Of toch niet. Nog één toegift. Nog één laatste knal. Daarna is het echt klaar. Nog wat highfives en weg zijn ze.

4 hartjes
Voor het eerst in mijn leven heb ik echt de energie van een live optreden ervaren. Bijna het gehele optreden hebben ze mij kunnen boeien. De manier waarop ze op het podium staan, de manier waarop ze hun ding doen is benijdenswaardig. Ik zou zo verliefd op ze kunnen worden. Daarom drieënhalve, nou vooruit vier hartjes voor DJVT.

Reacties

reacties