Het afgelopen jaar kwamen internationale media woorden tekort om Rotterdam te prijzen. Clubs als BAR en BIRD werden hierbij vaak genoemd als ‘musts see’. Clubs die ‘bij de scene’ horen. Maar Rotterdam heeft nog veel meer plekken. Plekken in Rotterdam die niet ‘bij de scene horen’. Uitgeweest gaat op onderzoek uit in de rubriek: Buiten de Scene. Vandaag Club Vie: L’Ambiance.

Dress to impress
Gelegen onder de Willemsbrug is Vie al bijna tien jaar de plek waar “classy people” komen. Menig voetbalspeler schijnt hier zijn maandagavond door te brengen, geflankeerd door de nodige ‘Insta bitches”. Van tevoren was het me al duidelijk gemaakt: geen sneakers, geen hoofddeksels, geen Uggs, geen balerina’s en het liefst een overhemd aan. Voor iemand die graag zijn haren verbergt onder een muts en een joggingsbroek als tweede huid beschouwt, zijn dat nog lastige eisen. Toch besloot ik voor de full experience te gaan. Het was een van de eerste ontmoetingen tussen mijn haar en de gel, het zal waarschijnlijk bij die eerste ontmoeting blijven. Na mijn haar gedaan te hebben was ik er klaar voor. Vanzelfsprekend bijgestaan door de de nodige alcohol.

Voorspel
Vanwege die gladde looks is binnenkomen een eitje, geholpen door de afleidende aanwezigheid van mijn vrouwelijke gezelschap. In de R&B zaal gooien we dorstig de eerste shotjes achterover. Helaas beweegt nog niemand. Nergens is ook maar één trillende bil te vinden, zelfs niet bij de vrouwen. Mij wordt verteld dat het wachten is totdat de bovenzaal open gaat. De R&B zaal is het voorspel, de bovenzaal de penetratie, de muziek het orgasme. Kleine tegenvaller zijn de kosten voor de wc. Vijf euro voor de hele avond is meer dan de meest notoire cokeverbruiker aan de wc uit zou geven. Gelukkig gaat de bovenzaal open, tijd om die heupen aan het werk te zetten, tijd voor de penetratie.
Club Vie
Dankbaar publiek
Terwijl ik in de bovenzaal sta te wachten op mijn volgende shot alcohol, verkopen de flessen als warme broodjes. De mensen blijven een dankbaar publiek om over te schrijven. Het zijn de ‘usual suspects’: diepe decolletés, grote spieren, we kennen het zo langzamerhand wel. Toch zie je dat Vie stijlvoller is dan de club van mijn vorige avontuur: Bed. Club Vie is de Geleenstraat waar Club Bed toch echt maximaal de Doubletstraat is, op een goede dag. Hoewel het juist dat typische publiek is, is de sfeer gezellig en ontspannen. Waar mijn vorige avontuur af en toe leek op Keulen tijdens nieuwjaarsnacht, kunnen de vrouwen hier wel zonder problemen bewegen en dansen. Je wordt met rust gelaten en het voelt niet steeds alsof ieder moment de pleuris uit kan breken, zelfs niet als de zaal hutjemutje vol is. Ik kan met een gerust hart mezelf als een idioot gedragen. Iets waar ik in uitblink.

Verlies van mezelf
Totaal onbevooroordeeld ergens heen gaan bestaat niet. Totaal onbevooroordeeld bestaat überhaupt niet. Van tevoren had ik gedacht dat de rookruimte buiten mijn favoriete plek zou worden. Vanaf daar scheidt slechts een laag hekje mij van de vrijheid, maar ik verbaas mezelf. Het liefst dans ik binnen op de onverstaanbare woorden van Rihanna. Het liefst voel ik de opzwepende tonen door mijn lichaam gieren terwijl ik zoveel alcohol drink als de portomennee van de Vriendin toestaat. Ik vind het moeilijk, zelfs schaamtelijk om toe te geven, maar ik heb het gewoon naar mijn zin. Tot in de late uurtjes. Ik ken mezelf niet meer terug. Is dit een eenmalige uitspatting of ben ik iemand geworden die in de toekomst altijd naar dit soort feesten gaat? Naast een leuke avond heeft L’Ambiance me iets anders gebracht: twijfel.

Al met al
Zou ik nog een keer naar Club Vie gaan? Ontkennen kan ik het niet met zekerheid. Daarnaast kan ik met de beste wil van de wereld niet zeggen dat het een kutfeest was. Misschien word ik naast ouder ook milder, misschien was het echt gewoon leuk. L’Ambiance bevatte in ieder geval goede muziek, een goede sfeer, oké mensen en genoeg alcohol. Heel soms valt het leven mee.

Reacties

reacties