Profiel

‘Martijn, wil je ons interviewen? Het moet dan wel morgen en dan graag maandag al online.’ ‘Godver, ‘ denk ik. Het ‘Ik heb normaal wel iets meer tijd nodig voor de voorbereiding en het uitwerken van zo’n stukje.’ ‘Oke, ik kan morgenavond na tienen.’

Onvoorbereid kom ik aan bij HOF, op het Stadhuisplein. Het is een grote witte ruimte van 250 vierkante meter, bedoeld als winkelpand, maar al vrij lang leegstaand. Dorine liep al een poos rond met een concept om dit pand op te vullen. Tijdens een sollicitatie voor een andere baan kwam haar idee ter sprake. Ruben, die ook solliciteerde bij hetzelfde bedrijf, liep toevallig ook al een tijd rond met eenzelfde idee. Het bedrijf bracht de twee samen, Daniel kwam er vervolgens bij en zo werd HOF geboren.

‘HOF staat voor het pleintje achter de locatie’. ‘Zei ik dat niet?’ ‘Ja, dat zei je wel, toen in het café.’ ‘Oké misschien zei ik dat, maar het staat voor meer. Ik speel al langer met dit woord. Door er nieuwe betekenis aan te geven refereer ik naar ons concept. Een Hof is een lege binnenplaats maar nu is het een plek waar mensen samen komen.. Het kan voor zoveel dingen staan. Iemand het hof maken, bijvoorbeeld. Samen maken wij het HOF.’
Hof-Rotterdam
‘Maar wat is het nu eigenlijk?’ Het gesprek is een warboel van ideeën, verhalen en enthousiasme. Dorine kreeg de locatie toegewezen, via Caroline de Jager van GoPopUp, en mocht het pand een bestemming geven. Dorine heeft een netwerk van kunstenaars en ontwerpers en Ruben en Daniel kennen op hun beurt weer een hoop mensen uit het nachtleven. Deze combinatie moet gaan zorgen voor een goede invulling van het pand.

‘Hier aan de voorkant komt een soort van basale horeca gelegenheid. Daarachter komt een winkel voor jonge ontwerpers en ondernemers. Leuke nieuwe dingen. Daarnaast is er ruimte voor exposities. Maar in diezelfde ruimte organiseren we ook yoga en een fietswerkplaats. We doen eigenlijk van alles.’ Het concept blijft nog steeds wat onduidelijk, maar het is inmiddels al iets helderder.

‘HOF creëert ruimte voor creatieve initiatiefnemers. We willen laten zien dat we met ons netwerk en beperkte middelen iets tofs kunnen neerzetten. We willen met het minimale iets nieuws creëren. In plaats van te kijken naar wat we niet kunnen, stellen wij onszelf de vraag; wat hebben we? Wat kunnen we ermee? Wat willen we ermee? Wij willen bewijzen dat zoiets als wat wij voor ogen hebben mogelijk is. Laten zien dat een vreemd vermogen niet nodig is. Laten zien dat iedereen gelijk is. Wij zorgen voor de ruimte en de kans dat de wereld de ruimte kan vullen. Samen maken we het een geheel. Samen maken we het HOF. We zijn een platform van trotse opportunisten. ‘

‘Kan iedereen hier dan iets doen?’ ‘ Dat niet. De ideeën moeten aansluiten op de ideeën van HOF. ‘Stel dat een externe partij een eigen concept hier wil neerzetten, dan doen we dat niet. We willen geen verhuurschuur worden. Wij selecteren op kwaliteit en niet op succes. Gelukkig hebben we veel aanmeldingen. De meeste mensen gunnen ons dit concept. En wij geven kleine initiatieven een kans. We handelen als het ware uit de gunfactor.’

‘Snap je het nog, of klinkt het allemaal als een grote chaos?’ ‘Je hebt daar een plukje haar zitten. Het lijkt wel een plukje schaamhaar.’ Gelach. ‘Zo gaat het eigenlijk constant. Wat was je vraag? Welke doelgroep we willen? Eigenlijk alles toch? Op zondag hebben we yoga. We willen mensen een bredere variatie laten ervaren. Andere indrukken meegeven. Bijvoorbeeld klassieke muziek, of techno, of rock, weet ik veel. Het gaat erom dat mensen hier dingen ontdekken die ze eerder niet kende. Wij willen dat HOF deuren opent naar het onbekende.’ HOF opent deuren.

De gesprekken blijven doorgaan. De chaos blijft aanwezig. De discussies tussen de drie zijn prettig optimistisch. Ik betrap mijzelf erop dat ik eraan meedoe. Waar ze precies mee bezig zijn weten ze nog steeds niet helemaal. ‘Dit is allemaal een groot experiment. We zitten hier voorlopig één maand, maar we hebben de ruimte om te doen wat we willen. Maar wat willen we? En wanneer zijn we tevreden?’. Een lastige vraag voor de drie. Want wanneer is een experiment geslaagd? ‘Wanneer is een experiment niet geslaagd? Kunnen wij falen? Kan een experiment een succes zijn?’ Mij wordt de vraag gesteld. Ik herhaal de vraag wanneer ze niet geslaagd zijn en er wordt weer gediscussieerd. ‘Het experiment is niet geslaagd als we antwoorden krijgen van vragen die we eigenlijk al wisten. Dit experiment is geslaagd wanneer we op totaal nieuwe antwoorden uitkomen, nieuwe ideeën hebben gekregen. Het is mislukt wanneer we alle drie kunnen zeggen dat de maand niet leuk was. Dat het de moeite niet waard was.’ Het is even stil. Voor het eerst tijdens het interview. ‘Het project is geslaagd wanneer we andere mensen hebben kunnen inspireren.’

Daarmee sluit ik het interview af. De gesprekken blijven doorgaan. Er komen meer mensen HOF binnen. Meer gezelligheid. Ik zonder me af om dit stukje op te schrijven.

A.s. donderdag 1 oktober opent HOF haar deuren.

Reacties

reacties