Profiel

De magie van de Stadt aus Eisen
Het was voor mij de eerste keer dat ik het industriële Ferropolisterrein in de Duitse plek Gräfenhainichen zou betreden. Het moest magisch zijn, om te zien hoe twintig duizend man zich als mieren door het openlucht theater manoeuvreren. En inderdaad, meteen als je het festival op loopt, zie je dat de plek zijn bijnaam de ‘Stadt aus Eisen’ eer aan doet. Op het terrein oogt de immense menigte ineens nietig naast de enorme machines van meer dan 35 meter hoog.
Melt!
Begin dit jaar werd al bekend dat onder andere Alt-J, Sven Vath en voor de meesten verrassend genoeg ook Kylie Minogue van de partij zouden zijn. Kylie Minoque als een van de headliners? Dit zorgde voor uiteenlopende reacties, maar gezien de veelzijdigheid en de kwaliteit van de daaropvolgende bekendgemaakte artiesten waren de vraagtekens bij de Australische zangeres maar van korte duur. En wat valt er ook eigenlijk te zeuren met namen als Claptone, Darwin Deez, Jamie xx en Nina Kraviz.

Op vrijdagmiddag begon het festival officieel. Jamie xx, Modeselektor, Marcel Dettman en Rødhåd zijn slechts een greep van alles wat er de eerste dag te zien was. En dat is ook meteen het grootste luxeprobleem op een festival van dit kaliber, het is onvermijdelijk dat er keuzes gemaakt moeten worden.

Slapeloze nachten
Op vrijdagnacht was het na Chris Liebing en daaropvolgend Alan Fitzpatrick – die overigens beiden niet misstaan hadden op de Sleepless Floor – om 07.00 uur op zijn Duits gezegd Schluss. Maar Melt! zou Melt! niet zijn zonder die legendarische Sleepless Floor. Geen plafonddienst of slapeloze nachten, maar je roes uitdansen met bekenden als Job Jobse en de mannen van Dekmantel Soundsystem. Ze zijn er allemaal om je te ontvangen op de plek waar de muziek nooit stopt. Want we kunnen er omheen draaien, maar naast de muziek komt een groot deel van de bezoekers ook gewoon om de dagelijkse sleur te ontvluchten met vrijwel alles wat er te krijgen is in een apotheek. De organisatie van Melt! heeft daar klaarblijkelijk geen problemen mee, de sfeer is overal relaxt en er wordt vrijwel niet gefouilleerd dan wel gecontroleerd. Reden genoeg voor de drugskoeriers met het welbekende heuptasje om er op het campingterrein niet de noodzaak van in te zien om voorzichtig rond te vragen of mensen nog Gras, Tabletten of Kokain nodig hebben. Ze maken een praatje en een grapje en zijn dan weer weg. Het zou me niets verbazen als de organisatie dit bewust laat voor wat het is, met dit soort enorme evenementen blijft het wat drugs betreft toch altijd dweilen met de kraan open.
Melt!
Ja, ik ga het over het weer hebben
De zomerse temperaturen zorgden op vrijdag voor een heerlijke vakantiesfeer en ook op zaterdagochtend was de zon goed aanwezig. Maar wat de weergoden de bezoekers van Melt die middag voorschotelden, sloeg daadwerkelijk alles. Want waar iedereen – brak of niet brak – zaterdagochtend zijn tent uitdreef van het zweet, veranderde de lucht die middag ieders grootste nachtmerrie. Het terrein veranderde binnen 20 minuten van een tropisch oord in een door een moesson geteisterd oorlogsgebied. Hagel zo groot als bonken (knikkers), regen, storm, niets en niemand werd gespaard. Het gejoel, geschreeuw en het applaus dat moeder natuur kreeg toen zij de zon daarna weer tevoorschijn toverde, zorgde vast niet alleen bij mij voor kippenvel op mijn armen.

Niet alleen het weer zorgde zaterdag voor een verrassing. Want nadat iedereen de misère van de ingestorte tenten, natte slaapzakken en de kater van vrijdag had weggedronken, was het tijd voor niemand minder dan Kylie Minogue. Grappen werden gemaakt of de 47-jarige zangeres op haar leeftijd wel tot zo laat wakker kon blijven. Ik weet nog steeds niet of het de euforische sfeer van het festival was, de wodka of haar muziek, maar iedereen ging los. Zelf denk ik vaak dat als de sfeer en het festival goed in elkaar zit, dat de rest dan vanzelf komt. Voor mij was het optreden van Kylie Minogue daar het levende bewijs van. Niet de beste artiest, soms zelfs onzeker en ongemakkelijk op het podium en toch voelde het gevoel kenmerkend voor een elektronisch (?) muziekfestival als Melt!

Zo’n weekend blijft natuurlijk altijd een uitputtingsslag, een marathon waar je soms net iets te enthousiast aan begint waardoor je de laatste kilometers op karakter moet zien uit te lopen. Maar met de muziek, de mensen en de sfeer zorgt Melt! er keer op keer voor dat er ergens een nieuwe pot met energie wordt opengetrokken, al dan niet op het festival- of het campingterrein. Ook een frisse duik in de Gremminer See grenzend aan het campingterrein zorgt ervoor dat je er weer even tegenaan kan. En als ik voor iedereen die wel een hap door zijn keel kreeg dan toch iets over het eten moet zeggen, dan was het wel dat de prijzen opvallend schappelijk waren. Waar je op Nederlandse festivals als Lowlands, Solar of Dekmantel vaak drie munten betaalt voor een punt pizza, betaal je hier drie euro. Het systeem met de zogenaamde ‘Pfants’ om statiegeld te waarborgen is daarentegen nog niet helemaal waterdicht. Je beker of flesje moeten bewaren om daarna korting te krijgen op je volgende bestelling, bleek voor de meeste mensen toch net iets teveel moeite.
Melt!
Klein maar fijn
Melt! Festival is ondanks de 20.000 bezoekers een festijn dat kleinschalig aanvoelt. Geen gevecht op de camping voor elke vierkante meter en ondanks de kille uitstraling van de machines voelde het festival zelfs wat knus aan. Ook beveiliging heb ik vrijwel niet gezien, behalve als het nodig was: dan waren ze er ineens. Geen grimmige sfeer die je soms op andere festivals ziet als iedereen zich ’s ochtends terug trekt in zijn of haar donkere holletje. Natuurlijk is de sfeer op de Sleepless Floor op zondagochtend 07.00 anders dan bij de Mainstage op zaterdagavond, maar dat houd je niet tegen. Want laten we eerlijk zijn, een stage die tweeënvijftig uur lang open is, bouw je alleen als je wilt dat mensen vier dagen achter elkaar staan te dansen, ongeacht of ze daar koffie of iets anders voor nodig hebben. Melt! Festival heeft een plekje veroverd in mijn hart en stiekem hoop ik dat ik volgend jaar op maandagochtend zelf de laatste klanken uit de boxen hoor komen in de City of Iron. Dus lieve Melt, heel graag tot volgend jaar!

Reacties

reacties