Kut. Zo was mijn vrijdagavond van de Closing week. Koorts en enkele indrukwekkende gasophopingen voerden een Blitzkrieg uit op mijn lichaam. Ik was zielig. Maar sentimenteel geworden door alle emotionele afscheidsberichten moest ik per sé bij de laatste avond zijn. Medicijnen zouden mij klaar moeten stomen voor de strijd op zondag. Een strijd van uitputting, doorzettingsvermogen en brandende kuiten die nog één keer moest worden gestreden. Een legendarische strijd, maar de Closing Week verdiende niets minder.

Natuurlijk is niet alles goed aan de laatste avond. Het dramatische laatste uurtje van Marcel Dettman als schrijnend voorbeeld. Fuck die ellende, voor deze keer. De nadruk ligt vanavond op Perron in zijn glorie. Op Perron wat nog één keer weet te schitteren. Op Perron zelf. Meestal ga ik ergens heen vanwege de Dj. Vanavond niet. Vanavond kom ik voor Perron. Zonder muziek is er geen reet aan, alleen daarom mag de Dj komen. Leuk voor hem, zo’n laatste keer, maar verder moet hij niet teveel afleiden van het afscheid. Het is niet zijn avond.
Perron-broek-Home
Perron vlamt vanavond als vanouds. Van tevoren is al duidelijk dat dit niet tot zes uur zou duren. Dit wordt een lange nacht. Een nacht voor de doorzetter. Iedere bezoeker is dan ook tot op het bot gemotiveerd. Al dan niet geholpen door chemische middelen, maar ach. Het geluid staat op stand gehoorschade. Boxen strijden om niet uit elkaar te klappen. Praten is onmogelijk. Slechts dansen rest. Volgens goed gebruik is het snikheet. Een bezweet shirt is een goed shirt. Connie deelt tenslotte niet voor niets deo uit. Een beloning voor het harde werken. De ene Dj volgt de andere op, die daarna weer wordt opgevolgd. Ik vind het allemaal prima. Mij kan het vrij weinig schelen. Het gaat om de gezelligheid, om de mensen, om de laatste keer samen zijn op deze plaats.

Emoties komen naarmate het later wordt. ‘De laatste keer’ ligt op iedereens lippen. Als ik voor iedere keer een euro kreeg dan kan ik de huur misschien een keer betalen. Terwijl ‘gewone’ mensen het echte leven leiden, stampen wij door. Dat maandagochtend praatje bij de koffieautomaat is niet aan ons besteed. Toch ben ook ik sterfelijk. Mijn energie is bijna verdwenen als de enige Dj die er vanavond toe doet het overneemt: Aziz. Hij knalt de laatste nummers van Perron door de speakers. De MC kondigt het afscheid aan. Een afscheid wat op zijn Rotterdams gevierd wordt. Veel gevloek, niet teveel poespas. Met mensen die allemaal hetzelfde denken, hetzelfde voelen. Ergens krijg ik toch kippenvel. Sentimentele lul. Maar zelfs dan is het nog niet klaar. Bij de trap is een stage verrezen, als kers op de taart. Als laatste stuiptrekking. Lichtflitsen, confetti, drukte en warmte. Mensen lijken niet te willen stoppen, maar mijn kuiten zijn gesloopt. Ik ben uitgeput. Stilletjes glip ik de trap op.

Vanaf het begin ontwikkelde ik een vurige liefde voor Perron. Een liefde die hevige strubbelingen kenden, maar vannacht als nooit tevoren straalde. Misschien was het wel de beste Perronavond ooit. Echter moet ook ik Perron laten gaan. Ook ik moet afscheid nemen. Waar beter dan op dé plek van bezinning? Twee vliegen in één klap. Mijn laatste keer op die plek. Terwijl de trap nog volstaat met diehards laat ik mijn broek zakken, deponeer mijn bips op de bril en laat het besef doordringen. Het is goed zo…

Reacties

reacties