Zelfs mijn moeder weet het: Perron sluit bijna de deuren. Om de bunker niet als een nachtkaars uit te laten gaan is de Closing Week in het leven geroepen, welke gisteren van start is gegaan. Het zullen de laatste dagen zijn. De laatste dagen uitpuffen op de trap, de laatste dagen die kenmerkende gang met kluisjes en vooral: de laatste dagen Connie. Het zal wennen worden zonder onze vriend Perron. Een vriend die je misschien niet altijd wilde zien, maar waar je wel altijd op terug kon vallen. Een zekerheidje. Een rots in de branding. Na de Closing Week zullen we deze vriend kwijt zijn.
Perron
Voor Perron was er… Ja, wat was er eigenlijk in Rotterdam voor Perron? De technoscene lag redelijk op zijn gat, grote discotheken sloten de deuren en mensen meden Rotterdam liever. Zo’n beetje het enige wat er te beleven viel was het Stadhuisplein. De strop en een stevige balk waren en zijn echter aanlokkelijker dan dat. Sinds de opening van Perron begon er iets te leven in de stad. Aziz en zijn team mogen we dankbaar zijn, misschien zelfs wel tot in de eeuwigheid. Nou mag niet alles op het conto worden geschreven van Perron, maar het heeft toch een grote vinger in de pap gehad. Organisaties zoals Zeezout, Modular en Contra kregen er een podium om zich verder te ontwikkelen. Grote artiesten kwamen en draaiden de boel plat. De publieke opinie veranderde. Waar Perron eerst werd gezien als een ‘drugshol’ met muziek voor liefhebbers, werd het nu dé place to be voor een tof feest. Shit was aan.

Het succes kwam, maar dit had ook een keerzijde. Het grootste slachtoffer van het succes was Perron zelf. Perron werd het achterlijke neefje van zichzelf. Meisjes verruilden hun Uggs voor Vans, zetten een pet op en leerden de konijnendans. ‘In’ doen en erbij horen werd belangrijker dan genieten van de muziek en jezelf zijn. De feesten leken minder te worden. Of dat nou kwam door de konijnen of gewoon door een mindere periode van Perron is mij onduidelijk. De situatie was in ieder geval nijpend. Mijn vriend leek terminaal, smachtend naar het einde. Maar als een wonder heb ik geheel onverwachts de laatste maanden weer wat toffe feesten mogen meemaken. Het heeft mijn hart goed gedaan. De drukte lijkt te zijn afgenomen. Ik weet niet waar de konijnen zijn gebleven, ik hoop een vorm van myxomatose. Misschien is de hype afgenomen, misschien bewaren ze hun energie voor het festivalseizoen. Laten we in ieder geval bidden dat ze in de Closing week afwezig zijn en blijven. Laten we bidden dat Perron nog één week ouderwets kan schitteren.

Na de Closing Week is het dus voorbij. Gelukkig worden we niet in een zwart gat gestort. In een straat pal achter Perron opent Annabel haar deuren, in het voormalige slettenparadijs Hollywood. Geen twerkende zestienjarigen op zoek naar die eerste vingerpartij, maar een poppodium gecombineerd met een café. Ongetwijfeld zal het iets tofs worden, maar men kan het niet vergelijken met de geliefde bunker. Annabel wordt anders dan Perron. Perron was iets unieks wat voor een enorme impuls in Rotterdam heeft gezorgd. We hebben er geweldige feesten gehad, een prima tijd beleefd. Maar straks is het voorbij. Punt. Nieuwe initiatieven zullen opkomen, nieuwe feesten zullen ons verblijden. Verder niet teveel gezeik. Ik hoop dat we in Rotterdam na de sluiting van een legendarische club normaal kunnen doen. Geen rozen, geen tranen. Laten wij a.u.b. wél onze eigenwaarde behouden…

 

Foto credits: Naomi

Reacties

reacties