Profiel

‘Ik kom terug vanuit Afrika.’ Ik was stomverbaasd. ‘Maar je had zulke mooie plannen? Wat ga je dan doen?’ antwoordde ik. ‘Ik kreeg net een berichtje met een kans die ik absoluut niet voorbij kan laten gaan. Ik ga me hier volledig voor inzetten’. Dat was ongeveer een jaar geleden. Mevrouw begon samen met drie andere vrienden een restaurant. Ik beloofde langs te komen als het af is. Dat duurde uiteindelijk een half jaar. ‘Martijn zullen we komend weekend naar de Ceuvel gaan?’ Mijn beste maatje vroeg me mee. ‘Ik rij wel’ Dat gaf de definitieve doorslag.

De Ceuvel was kleiner dan ik me voorgesteld had. Door een telefoontje met Esmee een paar maanden geleden had ik het groter voorgesteld. Ze vertelde toen wat een succes de Ceuvel was. Een opening met 5000 man. Een bar die na een aantal weken al vergroot moest worden. Met af en toe 1500 bezoekers per avond terwijl ze een berekening hadden gemaakt van 50 man per avond. Inmiddels hebben ze 30 man personeel. Mijn beeld was daardoor iets aangetast. We kregen direct een rondleiding. ‘Het enige wat nog van de oude scheepswerf over is, zijn de rails waar de schepen het water in werden gelaten en het elektriciteit gebouwtje. Verder niks. De grond is flink vervuild. Plannen waren er niet. De gemeente bedacht een prijsvraag voor het gebied. Wij werden uitgekozen. Het terrein is zo vervuild dat bouwen onmogelijk is. Graven mocht niet. Zelfs erop lopen niet. Dit hebben de architecten opgelost door oude schepen op het terrein te plaatsen en daar kantoor ruimtes van te bouwen.’ We lopen tussen de boten door over een houten loopplank. De gehele Ceuvel is een broedplaats van kleine bedrijfjes.
Café de Ceuvel
We lopen richting het restaurant, ontworpen door architect Wouter Valkenier. Dit wordt gerund door 4 man: Esmee, Joey, Toon en Bart. Allemaal hebben ze een universitaire studie gedaan of zijn ze ermee bezig. Iedereen heeft zijn eerdere opgedane kennis kunnen gebruiken voor het restaurant. Allemaal hebben ze dezelfde passie; duurzaamheid. Ons dagelijks leven, het gebruik van dagelijkse producten en het verwerken van ons afval kan anders. En dat willen ze met dit café bewijzen. Op elke mogelijke manier word geprobeerd om zo min mogelijk afval te produceren. En wanneer mogelijk afval te gebruiken als nieuwe bouwstof. Vlees is niet echt milieu bewust en is daarom ook niet te krijgen bij de Ceuvel. Constant wordt er gezocht naar alternatieven. De menukaart bestaat uit biologische, seizoensgebonden streekproducten. De bitterballetjes van oesterzwammen zijn fantastisch. De Ceuvel heeft Gulpener van de tap en Oedipus uit fles. Met een elektrisch bootje direct van de producent naar de Ceuvel geleverd. Zonder tussenhandelaar. De rum komt met een zeilschip uit de Caraïben. Deze brengt ook de chocola. Esmee praat maar door. Af en toe is ze weg om iets te regelen. Overal is over nagedacht.

‘We zijn aan het sparen voor een biogasboot, waarbij er door middel van een biovergister afval wordt omgezet in methaangas. Dit kun je weer gebruiken om op te koken. Verder zijn we in samenwerking met Oedipus bezig ons eigen biertje te creëren. De compost wat van het waterloos urinoir komt willen we gebruiken om onze eigen hop te verbouwen. Daarvan wordt dan weer bier gebrouwen. Dat drinkt de klant, plast het uit. Dit word weer omgezet tot compost en zo is het cirkeltje rond.’ Esmee glundert vol enthousiasme. Ze laat van alles proeven. De limonade die ze als vervanging gebruiken voor de reguliere frisdranken, de rum. We bestellen wat te eten en vooral wat biertjes. Het begint te schemeren. Het is gezellig. Hier blijven we nog even hangen. ‘Nog verder in de toekomst willen we een kas op het dak van de Ceuvel maken en daarin onze eigen kruiden verbouwen. Oh en ik vergeet helemaal te vertellen over de koffie. We hebben het voor elkaar gekregen om koffie te serveren die met zo min mogelijk stappen bij de Ceuvel komt. Normaal zitten er ontzettend veel stappen vanaf de boer tot de klant. Dit hebben wij niet en daar ben ik ook erg trots op.’

‘Ondanks dat we zo bezig zijn met duurzaamheid willen we vooral dat de klanten hierheen komen om het gezellig te hebben. Zij moeten een biertje kunnen bestelen zoals ze in elk restaurant een biertje kunnen bestellen. Wij denken wel na over het productie proces, de duurzaamheid en het transport hierheen. Uiteindelijk willen we dat de boodschap over komt, maar we willen het niet opleggen. Het moet onbewust te zien zijn. We willen mensen inspireren en aanzetten tot duurzaamheid. Afval is niet per se afval, maar vaak een nieuw bouwmateriaal. We hopen een voorbeeld functie te creëren voor andere initiatieven.’

Cafe de Ceuvel heeft meerdere awards gewonnen en stond regelmatig in de krant. Het staat bekend als DE plek van 2014. Ook in 2015 zijn ze geopend van dinsdag t/m zondag, en vanaf 21 juni de hele week. Naast het lekkere eten en drinken kun je er ook genieten van diverse andere evenementen. Hou vooral hun website in de gaten. We nemen afscheid. In de auto besef ik me dat mijn muts nog in Esmee haar tas zit. Heb ik nog een excuus om terug te gaan naar deze mooie plek.

 

Foto credits: Annieke

Reacties

reacties