Al een aantal maanden staat de uitnodiging voor the Crave op de planning. De vorige keer was ik ziek. Deze keer niet, dus ging ik samen met een goede vriend. The Crave is in Den Haag. Als Rotterdammer is de trein ernaar toe zo genomen. Als niet- student met korting kost het net zoveel als een biertje. De reis duurt trouwens even lang als het opdrinken ervan.

Vanwege de kou en regen namen we een taxi naar de PIP. Lopend is ook te doen weet ik uit eerdere ervaringen. Het tweede biertje dronken we tijdens deze rit. Bij aankomst moest ik even bellen. Dat had ik zo met de organisatie afgesproken. Telefoon werd niet opgenomen, dus besloten we gewoon naar binnen te gaan. De entree was buiten, met een sluis die je naar bewaking leidt, maar vervolgens niks met je doet. Niet dat ik wat te verbergen had. De organisatie stond toevallig bij de entree. Een klein praatje en met de belofte dat we een aantal muntjes voor drinken zouden krijgen liepen we door. De kluisjes + muntjes halen was ook buiten. Festival prijzen voor de kluisjes. Voor zo’n feestje als dit eigenlijk absurd. In een club verwacht je geen prijzen als 5 euro + 5 euro borg. Muntjes halen in de kou was niet te doen. Bezweet van het dansen en dan munten halen is vragen om een verkoudheid.
The Crave
Binnen was er muziek en warmte. Daar snel maar naartoe. Het was nog rustig. We haalde drank en liepen richting het geluid. In de grote zaal, die verzorgd werd door Dystopian, stond het geluid relatief zacht. Beide ergerden we ons daaraan. Door naar de Spiegelzaal. Bij van Anh kijken. De muziek stond hier een stuk harder. Beter dit. We danste wat. Mijn voeten wisten wat ze moesten doen. Genieten. Secunda kwam op. Wij besloten drank te gaan halen. Weer naar voren. Ik kreeg een duw. Werd uitgedaagd tot vechten. Waarom weet ik niet. Idioot. Secunda pakte ons niet en het akkefietje verpeste de sfeer. We gingen weer naar de grote zaal. Daar werd ontzettend goed gedraaid door Distant Echoes. Het geluid stond naar mijn idee ook wat harder. We dansten wat, praatten wat. Haalden drinken en dansten weer. Van Anh voegde zich tot ons en met z’n drieën genoten we. Dit was goed! De mensen waren fijn. Lieten zich gaan. Voornamelijk jong publiek. Ik was gewaarschuwd voor konijnen dansers, maar door de inmiddels toegenomen drukte was dit simpelweg niet mogelijk.

Nog meer drinken, wat sterks deze keer. Eerst even muntjes halen, want die beloofde muntjes liet ik maar voor wat het was. De organisatie heeft het waarschijnlijk druk, dacht ik. Ik sprak een aantal mensen, die normaal nooit naar dit soort feesten gingen, waarom nu wel wisten ze niet precies. Er was iets wat dit feest zo leuk maakte. Ik maakte aantekeningen. Ik toonde interesse in de verhalen die ik hoorde en in het feest. Ik wilde van dit feest een goed verslag schrijven. Stelde me professioneel op. Elk drankje zorgde er echter voor dat ik minder en minder professioneel werd. Mijn handschrift, wat al verschrikkelijk is, werd erger en erger. Laat maar zitten. Door naar de Bunker. Een hele kleine zaal voor maximaal 50 man. Stranger draaide daar de hele avond. Zijn platenkeuze was erg goed en zonder fouten zette hij de een na de ander op. Ik kwam Rotterdammers tegen en bleef hier hangen. Nieuwe contacten, nieuwe gesprekken is altijd leuk. Mijn notitieblok was ik verloren in mijn zakken.

Inmiddels wankelend besloten we om terug naar huis te gaan. Afdingen bij een taxi chauffeur zorgde ervoor dat we niet met de trein terug hoefde. Ik werd wakker in een foetus houding op mijn bank. Met de stank van knoflook en kebab in mijn neus. Hoe ik thuis ben gekomen ben ik kwijt. Het eten halen bij de Has op de Coolsingel weet ik wel nog. Ik kroop in mijn bed, die ik deze ochtend moest delen en sliep verder. ’s Ochtends klopte de alcohol tegen mijn slaap. Een paracetamol hielp gelukkig. Een goed ontbijt bij Bokaal ook. Daar kwam ik er achter dat ik niks aan mijn notities had. Mijn handschrift is onleesbaar. Teken van een goede avond zou ik zo zeggen. Uitgaan in een andere stad is leuk. Het geeft een frisse afwisseling met wat er anders altijd in Rotterdam te vinden is. The Crave heeft me niet teleurgesteld.

 

Foto credits: Joey van Dijk

Reacties

reacties