“Vind je dit teringherrie of zo?”
“Hoezo?”
Twee pupillen kijken mij aan, omringd door een blauw randje.
“Je zit zo alleen.”
“Ik ben een solocarrière begonnen.”
“Een carrière, wat doe je dan? Zing je?”
“Zoiets…”Strobe
“Waar zijn je vrienden?”
“Ze vonden het teringherrie.”
“Zij wel?”
“Blijkbaar.”
“Oh…”
“Tja.”
Ze wiebelt op de trap, vragende blik in de ogen.
“En je bent dronken, alleen?”
“Ja.”
“Is dat geen alcoholisme?”
“Waarschijnlijk.”
“Oh, ik vind het best zielig voor je!”
“Ik ook…”
Stilte.
“Nou, ik ga weer! Doeiii!”
Ze stuitert weg. Verkerend in een andere wereld, op zoek naar een nieuw gesprek. Ik ben jaloers en vooral alleen, omringd door teringherrie. Teringherrie die geen teringherrie bleek te zijn. “STROBE 2 YEAR ANNIVERSARY” verraste totaal, om mij daarna in te pakken. Een nieuwe fan als resultaat.

Van tevoren kende ik bijna niemand van de line-up. Bewust gebruikt Strobe onbekendere namen. Vooronderzoek naar hen doen durfde ik niet, bang voor afschrikking van de keiharde techno. Zonder grootse verwachtingen kom ik dan ook aan. Niet bijster gemotiveerd door mijn solocarrière. Mijn avond begint met hanteerbare techno. Speciaal voor de amateur zoals ik. A&S is lief voor mij. Geholpen door lichteffecten dans ik zowaar. Stiekem en alleen. Aan het einde van de set kom ik bekenden tegen, godzijdank. Ik ben niet meer Remi. Samen drinken we, dansen we op de muziek van de Cannibal Cooking Club. De meest creatieve naam ooit. Samen verstrijkt de tijd sneller. Bas Mooy klinkt al door de zaal. Het is een feest om naar zijn muziek te luisteren en het publiek los te zien gaan.

Één keer eerder was ik bij Strobe aanwezig. Te beneveld om te denken, laat staan te dansen. Het begint een herhalend patroon te worden, een terugkerend probleem. Die eerste keer was in Perron. Sowieso een locatie die ik zoveel mogelijk probeer te vergeten. Vanavond is Strobe in Factory 010. Een betere keus was niet mogelijk geweest. Factory 010 is misschien wel de mooiste locatie van Rotterdam. De lift omhoog is een spannende opbouw. Wachtend totdat de deuren opengaan, in de broek plassend van ongeduld. Boven geeft het een geweldig uitzicht over de stad. De trappen, de buizen, de industriële omgeving. Allemaal draagt het bij aan de aparte sfeer die perfect past bij Strobe en zijn publiek.

Strobe heeft een trouwe fanbase opgebouwd en dat merk je. Het aanwezige publiek is echt gekomen voor de muziek. De konijnendanser lijkt hier meer op zijn plaats dan elders. Ik durf zelfs geen bier in het gezicht te smijten. De vooraf gevreesde “99 Techno” mensen (inclusief rugtas) zijn ook schaarser dan verwacht. Al met al zorgt het voor een goede mix van publiek dat echt geniet van de muziek. Mensen dansen erop los. Wederom ben ik jaloers. Kon ik nog maar dansen. Mijn gevonden vrienden ben ik ondertussen verloren. J Tijn is halverwege zijn set, de strobes draaien overuren, maar voor mij is het voorbij. Ik laat de rest over aan de doorzetters en ga, wederom solo.

Strobe heeft in twee jaar tijd een sterk concept neergezet, inclusief gedegen aanhang. Factory 010 is de kers op de taart voor dit feest. Hoewel ik de avond van te voren vreesde, beviel het boven verwachting goed. Enige opmerking was een bitchende wc vrouw. Met mijn handen in de stront zou ik ook depressief zijn. De organisatie, locatie, effecten en muziek waren verder perfect geregeld. Al heb ik het stampwerk voor de professional niet helemaal meegekregen, de “teringherrie” die ik mocht horen was genieten…

 

Foto credits: Hidde van der Lijn

Reacties

reacties