Ben UFO, Midland en Motor City Drum Ensemble op één affiche. Sinds de komst van het nieuwe TivoliVredenburg wordt Utrecht steeds vaker getrakteerd op interessante namen, maar het blijft vooralsnog wennen aan de luxe om acts van het kaliber Steffi, Tiga, John Talabot, Ben Klock, The Gaslamp Killer, Erol Alkan, Âme of Floating Points hier te zien. Met deze programmering lijkt Utrecht de lat een stuk hoger te leggen dan voorheen. Is het veelal jonge Utrechtse publiek eigenlijk wel klaar voor deze namen? We blikken terug in de tijd:

Utrecht, 2004: Uitgaan in Utrecht? Behoudens wat kille feesten in de Jaarbeurs en initiatieven in de marge is dat in principe gewoon een kroegentocht. Uiteraard is er de Monza (RIP), wat nachtprogrammering van de poppodia en zijn er zo nu en dan bijzondere avonden in de werfkelders. Toch is de algemene tendens “Techno? Gast, ben je wel lekker?”. De nachttrein van en naar Amsterdam is je beste vriend.

Utrecht, 2014: Waar de bruinste kroegen voorheen Andre Hazes draaiden, klinkt er nu Bakermat. Wellicht geen absolute verbetering, wel een teken aan de wand ten aanzien van de populariteit van electronische muziek. Van Avicii naar Joris Voorn, naar Adam Beyer: hoe onwaarschijnlijk dit ook mag klinken, voor velen is dit een vrij accurate weergave van de smaakontwikkeling. Eerstejaarsstudenten (en jonger) tot afgestudeerden: iedereen staat in de rij voor Nachtcollege, Stekker, Kranck, Soenda, Kaleidoscope, Smeerboel, Lief, Setfest, Ultrasonic, en nog vele andere lokale clubnachten en festivals. Het toegenomen bereik en enthousiasme voor dance, in al zijn verschijningsvormen, heeft ook Utrecht veranderd de afgelopen tien jaar. Naast de heel zichtbare (zomerse) festivals is ook het reguliere aanbod nu breder en is er gedurende de week meer keuze. Die kroegentocht van weleer ontspoord voor velen steeds vaker in een nacht met techno en deephouse.

Geen echte thuisbasis voor de liefhebber in Utrecht
Toch is er op dit moment geen èchte thuisbasis voor de liefhebber. Ondanks aardige avonden zijn Poema, ClubLUX, Winkel van Sinkel, Dock154, noem het maar op, allemaal verhuurschuren waar de kwaliteit en het publiek per avond enorm verschilt. Zaken als Het Gras van de Buren, Filemon en ook de Woolloomoolloo varen hun eigen koers maar kiezen voor een brede profielen, veilig en wellicht ZEEZOUT Utrechtverstandig met hun capaciteit. Initiatieven als HAL16 blijken dan weer niet geheel levensvatbaar. EKKO en TivoliVredenburg sluiten in hun programmering nog het beste aan op de wensen van de liefhebber. Toch ontbeert de stad een toegewijde club waardoor een hechte cultuur nu niet ontstaat, ondanks al het enthousiasme. Hierdoor is de Utrechtse liefhebber footloose en liked op Facebook massaal organisatoren zonder te weten waar hun avond nu weer eens zal plaatsvinden. En afgelopen vrijdag deed zich een enorme kans voor: ZeeZout streek neer in Utrecht.

ZeeZout heeft de afgelopen jaren naam gemaakt door opvallende boekingen en zoekt daarmee nieuwe ruimte in de volgepropte Amsterdamse scene. Met succes, inmiddels kan worden vastgesteld dat er een typisch ZeeZout publiek aan het ontstaan is: net een trede ouder dan het gemiddelde uitgaanspubliek, minder uiterlijk vertoon, geïnteresseerd in geduldige, lange sets en bereid om verrast te worden. In navolging van bijvoorbeeld het succesvolle Pleinvrees heeft ook ZeeZout er voor gekozen hun formule eens het land in te brengen en doet het in een korte tour naast Utrecht ook Rotterdam en Nijmegen aan.
De Pandora en Cloud9 zalen van het nieuwe TivoliVredenburg vormen vandaag het decor. Het bijzondere van zo’n poppodium met meerdere zalen is dat er bij je entree je mensen tegemoet komen vanuit een Dotan concert en dat er in het pand tegelijkertijd het carnavaleske Singlefeestje plaatsvindt. Iets waar je als ZeeZout bezoeker verder totaal geen last van hebt, het gebouw bestaat uit geluidsdichte en afgesloten compartimenten die op een nacht als deze wereldjes op zich vormen.

Geluid in TivoliVredenburg is uitstekend
Niets ten nadele van de geboekte acts, maar het grootste pluspunt van de nacht is het uitstekende geluidssysteem. Binnen Nederland ben ik niet bekend met een ruimte waarin het geluid zo goed is afgestemd als de Pandora zaal. Ben UFO en Midland maakten hier dankbaar gebruik van. Luid; het klopt in je borst en schud je ribbenkast en tegelijkertijd zuiver en binnen de marges, een gesprek voeren kost relatief weinig focus. Een vruchtbare situatie om nieuwe gelijkgestemden te leren kennen, iets wat goed mogelijk was vannacht, want man, wat een easygoing publiek. Voor Utrechtse begrippen oud, naar Amsterdamse maatstaven gebruikelijk, en eerlijk, wat ervaring op de dansvloer is zeer welkom hier. IJs hoeft niet gebroken te worden, want het was er niet, vanaf het eerste moment weerkaatste de energieke muziek in het toegestroomde publiek. Ik zag mensen die ik in het reguliere Utrechtse uitgaansleven al jaren niet meer heb gezien, alsof ze nu pas weer in de verleiding waren gekomen de stoute schoenen eens aan te trekken.

Motor City Drum Ensemble mocht zijn koninkrijk oprichten in de Cloud9 zaal, een sfeervolle ruimte met een laag, toegankelijk podium. Een uitnodiging aan iedereen met belangstelling voor de stijl van draaien en platenselectie van de artiest. De veelal obscure disco leidde tot een sauna, om mij onbekende redenen leek de klimaatregeling uit dienst. De sfeer die gepaard ging met de stomende hitte bleek de gehele nacht een match met de opgewekte soul, disco en uptempo R&B van de in de Utrecht woonachtige DJ. Eerder dit jaar zag ik Motor City Drum Ensemble onder meer in Trouw en ik merkte dat hij hier toegankelijker draaide, als een handreiking aan dit nieuwe territorium. Het zweten in deze omstandigheid leverde een mooie gemeenschappelijkheid op, precies dat wat Utrecht ontbeert. De aanwezige jonkies keken hun ogen uit. Liefhebbers bij elkaar, verenigd in eigen stad, wat een weelde zonder nachttrein.

Ondertussen rolden Midland en Ben UFO b2b in de Pandora in toenemende mate hun spierballen. Er zijn avonden waarop de lijn van een set golft, eens tempo terugneemt, op zoek gaat naar wat euforie en dan plankgas doorscheurt, waarna dit ritme zich herhaalt. Niets van dat bij deze heren. Steady en doortastend pakken ze door, harder en van meet af aan een stuk steviger dan verwacht. Dit viel in goede aarde bij het publiek, ik ontwaarde danspasjes die op Awakenings gemeengoed zijn geworden, gepaard met de kenmerkende opgetunede stemming. Diep in de nacht trachtte ik te praten met een oude bekende, maar het was onmogelijk voor haar om stil te staan. Om zulke redenen trek ik me graag terug uit mijn poging, en eerlijk, ze had gelijk. Dit was het moment om te dansen, een realisatie die ik daarna tot sluit invulling heb gegeven. Het slotakkoord van Ben UFO en Midland was de funky Joe Claussell Edit van de hit van Debbie Jacobs, een tien minuten durende basslijn zoals Motor City Drum Ensemble ze ook graag serveert in een dolle bui.

Ik zou een kritische noot kunnen zetten bij het karige aanbod aan voedsel, of het wat knullige barpersoneel. De museale uitstraling van het pand is niet ideaal voor een nachtclub en daarmee gepaarde taferelen. Iemand zou wat kunnen noemen over het gebrek aan aankleding, maar kom, dit is geen Tomorrowland. Dit is Utrecht, qua nachtleven doorgaans een verre buitenwijk van Amsterdam. Vannacht bleek de Utrechtse scene alive & kicking, iets wat echt geheel op zichzelf staat en dat is iets wat al die kritiekpunten absoluut vernietigd in relevantie. ZeeZout in Utrecht was er eentje om niet snel te vergeten.

Foto credits: VAAG Photography

Reacties

reacties