Een van mijn hoogtepunten van het jaar is inmiddels alweer ruim twee weken geleden. De blaren zijn geheeld, het slaaptekort is bijgeslapen en de herinnering aan mijn eigen falen bij het tentamen de dinsdag erop is bijna vervaagd. Dat alles had ik graag over voor de 3 dagen euforie, gezelligheid en muzikale kwaliteit van de bovenste plank. Het is dat ik op de dansvloer te midden van de op de muziek deinende menigte, waar Sodom en Gomorra overigens niks bij zijn, weer wordt herinnerd aan hoe mooi het leven kan zijn.

Helaas wordt dit in het nieuws overschaduwd door een viertal dieptepunten. Vier doden die in de media constant in een adem genoemd worden met het Amsterdam Dance Event. Drie van de vier doden waren waarschijnlijk drugs gerelateerd en zorgen voor nieuw leven in de discussie hoe het beste met drugsgebruik omgegaan moet worden. Vanuit verschillende hoeken komen verschillende geluiden, maar een ding is voor mij zeker: drugs is van alle tijden en alle volkeren en repressie lijkt de problemen en risico’s eerder te verergeren dan te verminderen.

Dit is echter een discussie waar ik een boekwerk van minstens 50 pagina’s over zou kunnen schrijven. Liever illustreer ik de wondere wereld van drugs -in dit geval psychedelica- met een verslag. Sinds ik de ‘volwassen’ leeftijd heb bereikt, mijn intrek in Amsterdam heb genomen en kennis heb gemaakt met de uitgaanscultuur was er geen ontkomen meer aan: experimenteren met geestverruimende en andersoortige middelen. Gooi een beetje van de ‘agenda hedonist’ (zoals omschreven door Ton Nabben), de psychonaut en de nieuwsgierige rebelse puber bij elkaar en je hebt ongeveer mijn mindset te pakken.

Het was tijd om iets nieuws te proberen en ik voelde me er mentaal steeds meer klaar voor. Net als dat je weet dat je klaar bent voor je eerste kus, op jezelf wonen of andere levensveranderende dingen weet je ook dat je klaar bent om een extra dimensie aan je bewustzijn toe te voegen (ja, echt). Na al wat eerdere ervaringen met 2cb en truffels werd het tijd voor de oude klassieker, DE grote hit sinds de jaren 60: LSD. Het ding met LSD is dat je de trip zowel in een veilige als een prikkelende omgeving wilt beleven, wat is dan een beter evenement dan de Museumnacht?

Onze buikjes slechts gevuld met een paar happen soep en heel wat vlinders van opwinding en zenuwen gaan we om 20:30 op weg naar onze eerste bestemming: Het Tropenmuseum. De Grand Parade (zie foto) doet ons schrikken. De Grand ParadeKunst blijkt eigenlijk al best wel space van zichzelf, hoe zal dat zijn met psychedelica achter de kiezen…? Enigszins huiverig besluiten we het moment suprême uit te stellen tot onze volgende bestemming. De Subconscious Holograms die we vervolgens in nuchtere toestand zien, geven ons een klein voorproefje van dromerige visuals en onderdelen uit de vaste collectie (Rondom India) en dompelen ons onder in een sfeer van New Age. Rond 22:00, op weg naar Nemo, in een donker hoekje langs de straat leggen we een kwart van een zegel op de tong die langzaam vanzelf oplost.

Nemo blijkt vergelijkbaar met een peuterspeelzaal met een overschot aan kinderen met ADHD die gratis snoep en speelgoed uitgedeeld krijgen. Het is er druk, warm en we worden overstelpt met prikkels. Na redelijk ongeconcentreerd een rondje gelopen te hebben valt onze blik op een drietal jongens van onze leeftijd, die met pupillen als schoteltjes zitten te schaterlachen bij een filmpje over lichaamscellen. We waren in ieder geval niet de enige met narcotica in ons lijf, dat was zeker. Hoogtepuntje is de Mutual Wave Machine, een apparaat dat de hersengolven en de mate waarin deze op een lijn zitten van jou en je vriend of vriendin weergeeft door middel van een visueel spektakel. Gecentreerd in de verder geheel met zwart beklede kamer staat een soort door midden gesneden ei met in elke helft een persoon. De patronen van wit licht die vervolgens ontstaan waren hypnotiserend, en doen me tegelijkertijd afvragen of de LSD al inslaat. Ons proberen in te schrijven voor het experiment blijkt door de drukte niet meer mogelijk te zijn, daarnaast begin ik sowieso vrij weinig te begrijpen van hoe je ook alweer een normaal gesprek moet voeren.

Even wat frisse lucht en op naar de volgende locatie dus: de Appel arts centre. Van ’69 tot ’92 was dit het spiritueel centrum De Kosmos. Tijdens museumnacht wordt deze periode herleeft door middel van psychedelische licht installaties, visuele kunst, en de mogelijkheid tot andere New Age activiteiten zoals yoga en hand lezen. Een sigaret opsteken lukt me buiten niet meer, ik kan mijn aansteker niet vinden en iemand aanspreken is me op dit moment echt teveel gevraagd. Mijn eerste aanblik als ik het pand betreed is een olifant met een roze pakje aan. WOW, wait what? Ja, er staat echt iemand in een olifantenpak naar me te zwaaien. Oke. We vluchten snel de kamer in met overal zwart witte schilderijen. We vragen ons af of het nou beweegt of niet. We komen tot een halfbakken conclusie dat het waarschijnlijk niet beweegt maar dat het misschien wel de bedoeling is dat het lijkt alsof het beweegt. Ofzoiets. Verder lijkt het pand vooral de vorm te hebben die de spirituele beweging daar ruim 20 jaar lang gebezigd heeft, maar mist het de inhoud. De muziek matcht niet met de visuals, en de lichtinstallaties geven ons een beetje een nare vibe. Lichtelijk teleurgesteld en ook een beetje overprikkeld analyseren we buiten nog even na, totdat ik een enorme lach kick krijg doordat de stem van mijn spacepartner me afleidt van het verhaal wat hij probeert te vertellen. Ik weet waar we naartoe moeten om de rust weder te laten keren en de trip te kunnen ervaren.

Het is inmiddels ineens al bijna twaalf uur als we op weg gaan naar de Hortus Botanicus die we met een omweg en wat tussenstops dan eindelijk bereiken. We nemen plaats bij wat we logischerwijs als grootmoeder boom aanwijzen, je weet wel die boom die Pocahontas altijd van adviezen voorzag. De paarse hologram vortex visuals die daarop volgden deden me beseffen dat de LSD eindelijk de ruimte en rust kreeg om naar voren te komen. Elke boom, struik, klimop, varen en mosje lijken met elkaar in verbinding te staan door middel van energiestromen. We voelen ons in ‘’touch with nature’’, we voelen ons onderdeel van het grotere geheel, we voelen ons volmaakt gelukkig en zen in de oneindigheid van het collectief bewustzijn. We voelen ook een afstand van de bier drinkende, sigaretten rokende, schurende en schreeuwende medemensen die zich in de hortus bevinden. Er is een gekostumeerd bal gaande, met zwaar anti- space muziek zoals Nicki Minaj, Rihanna en andersoortig middelbare scholieren voer. We verontschuldigen ons tegenover grootmoeder en grootvader boom, voor de mensen die zich met kracht door de schoonheid van de natuurlijke energieën forceren. ‘I got my cigaret, ITS DRUNK TIME’ schreeuwt een ogenschijnlijk sprookjesachtig figuur (hij zou niet misstaan in een van The Hobbit films). We komen tot de conclusie dat hij zijn echte rol in het leven nog niet heeft ondervonden, en daarom een personage rol vervult. En ook dat de mens een zeer talentvol wezen is wat betreft oppervlakkig zijn. Ons pad kruist een aantal keer met een Scandinavisch aandoend stel die overduidelijk ook aan de psychedelica zit, we voelen ons al hierdoor al iets minder eenzaam in de wereld der verdorvenen. We worden om 2:00 vriendelijk verzocht de Hortus te verlaten, en we vervolgen onze trip thuis.

De museumnacht blijkt uiteindelijk zeer space vriendelijk. De trip heeft af en toe rust nodig heeft om tot uiting te komen, dus Nemo was wat dat betreft een slechte keuze. Zoek iets uit dat niet al te druk of te groot is en waar ook een gelegenheid is om je even af te zonderen. Grootste tip is wel de Hortus Botanicus, waar je je als een waar boomknuffelaar kan ontpoppen. De drie kassen met verschillende klimaten bieden warmte mocht je het buiten toch te fris krijgen. Oja, en zorg ervoor dat je van tevoren je route redelijk hebt uitgestippeld, praktisch denken is nogal onmogelijk zodra je energiestroom visuals en contemplatie neigingen krijgt.

Museumnacht tot volgend jaar!

Reacties

reacties