Soms willen mijn gedachtes de burgerlijkheid als een liefde beminnen. Tevreden zijn met rust en regelmaat. Een verontrustend saaie gedachte, één die steevast gevolgd wordt door hevig drinken. Deze keer was niet anders. Ik kon ADE niet afslaan. Met spijt zat ik een dag later tijdens mijn tentamen op de wc, belletjes poepend. De gevolgen van de nacht daarvoor verwerkend. Trillende benen, hangende oogleden en een afwezige focus waren slechts mijn minste problemen. Ik had het van te voren aan kunnen zien aankomen, maar toch kon ik de verleiding niet weerstaan. Een willoos wezen, snakkend naar mijn eerste ADE. Een willoos wezen wat niet teleurgesteld werd. ZeeZout x ADEPT: Feel My Bicep verbaasde, zowel qua warmte als qua plezier.
ZeeZout x ADEPT
Misschien was het niet de meest spannende line-up. De portemonnee sprak echter, jammerend in een werkloze periode met teveel feest. Een overdosis feest. Dus werd het Feel my Bicep in Undercurrent. Een aparte locatie in het noorden van onze hoofdstad, direct aan het water. In ieder geval genoeg water, dan blijft dat gezeik straks tenminste achterwege. Elias Mazian draait eerst nog voor zichzelf, maar na twaalven komen Hunee en de drukte. Met Hunee komt de warmte, een cadeautje. Een mantel der liefde. Tussen de warmte door brengt Hunee een vleugje disco. Do the hussle. Goed voor de stemming, voor mijn losse heupen. Nog beter voor de stemming is de afwezigheid van konijnen. Getrainde scherpschutters zijn overduidelijk aanwezig.

Een open buitendeur brengt het publiek af en toe in extase. Oververhitte handen zijn gauw gevuld. Goddelijk. Verslaafd aan de goddelijke verkoeling loop ik vaak naar de zaal van Adept. Een kleine ruimte vol luie stoelen, kussens, dekens en heerlijke muziek. Mijn dampende lichaam geniet van de stoelen, als bedankje laat ik mijn zweet achter. Ik de filantroop. Met de komst van Steffi verplaats ik me echter. Nooit dat ik deze mevrouw ga missen. Samen met een oogverblindende lichtshow grijpt ze de volledige aandacht van het publiek. Een geweldenaar. Jammer dat ze op het laatste moment is omgewisseld. Het gevoel van te vroeg pieken overheerst nu.

Steffi opvolgen is lastig. Nog lastiger is haar overtreffen. Arme Kink, hij en ik liggen elkaar vanavond ook niet. Ik kom er maar niet in, we zitten niet op dezelfde golflengte. Ondanks mijn benevelde status of misschien wel dankzij. Kauwgom kauwen en ondertussen wachten op Bicep. Meer kan ik nu niet doen. Struikelend over een irritante harde beker slik ik 3 stukken kauwgom tegelijk in. Mijn vraatzucht wordt nu de ondergang, maag technisch gezien. Weet ik in ieder geval wat ik morgen poep. Hoestend en proestend aanschouw ik het begin van Bicep. Het hoogtepunt van de avond. De zaal bereikt haar piek en barst los. Urenlang. Toch, toch blijft het ergens knagen. Steffi was geweldig, niemand kan daar vanavond tegenop. Zelfs Bicep niet, hoe geweldig ze deze twee uur ook draaien. Twee uur die wel zijn tol eisen. Na Bicep is het uit met de pret. Anil Aras maak ik nauwelijks mee, mijn einde is daar. Ik heb het overleefd, ik wel. Zeezout heeft een geweldig feest neergezet, het begint een kenmerk van ze te worden. Steeds weer is het kwalitatief goed en genieten. De Zeezout December Tour staat daarom al op de agenda. Welke van de drie is nog de vraag, keuze te over. Belletjes poepend of niet, ik ben van de partij…

 

Foto credits: De Fotomeisjes

Reacties

reacties