Profiel

Mijn naam is Stacii en ik ben dé Nederlandse fotograaf van “gangs”. Ik ben opgegroeid in een wereld vol geweld en andere bezigheden die niet geaccepteerd worden in deze maatschappij. Toen ik 19 jaar oud was, kwam ik op een punt dat ik dit leven niet langer meer kon leiden. Ik wilde niet meer bezig zijn met vechtpartijen en altijd mijn stem te moeten verheffen als ik wilde dat iemand naar mij luisterde. Dat was ook juist het probleem. Niemand luisterde naar mij of nam mij serieus. Daar kwam echter verandering in toen ik leerde met een camera om te gaan en die wereld begon te fotograferen. Dat heeft alles veranderd voor mij.
Stacii Samidin
Het is allemaal begonnen toen mijn werk werd opgepikt door de documentaire fotograaf Kees Spruijt. Hij begeleide mij als zijn leerling en gaf mij een kans om als professional verder te gaan. Hierdoor heb ik mijn eerste expositie kunnen houden in het Nederlands Fotomuseum, zonder een fotografie diploma in mijn bezit te hebben. Vanaf dat moment wilde ik mij honderd procent verdiepen in de theorie, mijn onderwerpen en het fotograferen zelf. Ik ben mij volledig gaan richten op verschillende groepsidentiteiten die zich bezighouden met radicalisme. Dat kan gaan om een groepje jongens van de straat tot aan georganiseerde gangs. Als ik het woord ‘gangs’ zeg, dan denken mensen al heel snel aan een groep mensen die samen een identiteit dragen en gewelddadig zijn naar de buitenwereld. Ik heb mij altijd afgevraagd hoe je van buitenaf kan oordelen wat nou een gang is. Als je een groep jongens op een parkbankje ziet zitten, heb je in principe ook al een gang. Voor mij is een gang niets meer dan een groep jongeren die, ongeacht afkomst of geloof, in moeilijke tijden voor elkaar opkomen. Dat maakt die community, die society, juist zo mooi.

Mijn fotodocumentaire ‘Societies’ is het resultaat van mijn acht jarige studie in deze groepsidentiteiten. Het is een documentatie over een wereld die verstopt zit in onze samenleving. Hiermee probeer ik het stereotype beeld te ontkrachten wat de meeste mensen van gangs hebben, zodat ze echt kunnen zien en ervaren hoe deze werelden in elkaar steken. Het gaat namelijk niet altijd over geweld, het trekken van pistolen of het verkopen van drugs. Stacii SamidinNatuurlijk heb ik ook foto’s waarop je geweld of wapens ziet, maar dat is niet wat ik wil laten zien. Wat ik juist wil laten zien is de eigen ‘ik’ dat verscholen zit achter het stereotype beeld. Ik zie mijn werk ook niet als het schieten van mooie plaatjes, maar het vertellen van verhalen. Twintig procent van wat je ziet is de foto zelf. De andere tachtig procent is de studie en het verhaal achter de foto. Daarom is fotografie voor mij veel meer dan het klikken van de sluiter. Het is voor mij hét medium om verhalen door te vertellen aan een publiek dat ik nooit had kunnen bereiken als ik iets anders was gaan doen.

Omdat ik een fotograaf ben die dicht op de mens zit en leeft zoals het onderwerp, maak ik vaak zat momenten mee waar de meeste mensen meteen van schrikken als ze het alleen al horen.Van alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt, heeft mijn reis naar Zuid-Amerika al die andere momenten zwaar overtroffen. Op een bepaald moment kwam ik in een clash terecht tussen twee groepen, waarbij vrij barbaarse geweld werd gebruikt. Daar heb ik iets gezien wat geen mens hier zal zien of hoeft mee te maken. Ik heb het over een vorm van geweld die wij in een land als Nederland al lang niet meer kennen. Meer dan dat hoef ik er ook niet over kwijt. Dat was de eerste keer dat ik de gedachte kreeg: “What the FUCK doe ik hier?!” Het is een moment waarbij je ook gelijk tegen jezelf wilt zeggen dat dit het helemaal niet meer waard is.

Ik heb in de acht jaar dat ik op de kunstacademie heb gezeten mezelf nooit verdiept in boeken over gangs. Ik wilde zélf meemaken hoe deze werelden in elkaar steken en wilde zélf de bron zijn. Ik ben begonnen met het fotograferen van groepsidentiteiten in Europa en ben zo door gegaan naar Zuid-Amerika. Het enige wat ik nog miste was de plek die voor mij de echte bron is van het gangleven: Los Angeles. Ik ben dit jaar op vakantie naar L.A. geweest en zag dat als een unieke kans om zelf te kunnen ervaren hoe het gangleven daar eruit zag. Op het eerste gezicht was het heel ontroerend om die wereld met eigen ogen te zien. Elke seconde dat je op straat loopt, voel je een spanning waardoor je constant achterom gaat kijken. Het is een hele andere soort vibe die niemand hier ooit zal tegenkomen. Tegelijkertijd is het ook zo fucking mooi hoe puur die mensen zijn en hoe zij zich gedragen naar de buitenwereld. Heel de lifestyle eromheen is al zo ver ontwikkeld dat zij niet anders kennen. Ik werd gelijk wakker. Het is heel anders dan ik gewend ben van de groepsidentiteiten die ik in Europa heb gezien. Misschien is dat ook de reden waarom dat stereotype beeld hier bestaat. Als fotograaf zie ik het dan ook als mijn taak om deze twee werelden dichter bij elkaar te brengen.

Stacii Samidin houdt op donderdag 30 oktober zijn expositie ‘Societies’ in TwentySix, Rotterdam. Tijdens deze tentoonstelling laat hij ook ongepubliceerd werk vanaf 2006 zien. Als je benieuwd bent naar de verhalen die hij door middel van zijn werk te vertellen heeft, is dit dan ook zeker een aanrader. Meer info over de expositie vindt je hier.

Reacties

reacties