Vorig weekend was Wereld van Witte de With. Zoals het merendeel op de Witte de With komen de meeste mensen voor de gezelligheid en het feestje dan voor de kunst. Net als ik. Kunst kijken doe ik niet tijdens het festival. Ik heb een hekel aan massaal kunst kijken. De vele mensen die stom lullen, ervoor staan, zich opdringen, je opzij duwen, foto’s maken terwijl er zo’n bordje hangt dat je geen foto’s mag maken of over de lijn stappen die duidelijk zegt; ‘niet voorbij deze lijn aub’. Nee kunst kijken doe ik het liefst in alle rust, dan word kunst kijken, kunst beleven.

Kortom, Witte de With is een verzameling van bekende gezichten, niemand komt de straat door zonder een paar keer de vraag te stellen; ‘hey wat leuk! Lang geleden zeg. Hoe is het nou?’ Zo ook ik. Voordat ik het wist stond ik gezellig te praten met bekende gezichten, zag weer andere bekende gezichten en stond vervolgens in Ballroom. Wat niet de bedoeling was, want ik moest de dag erna vroeg werken. Om een lang verhaal kort te maken. Na een gin tonic, wat karaoke bij Hamburg en nog veel meer bier eindigde ik in Zwarte Paarden. Je gaat niet naar Witte de With voor een of twee biertjes en dat merkte ik vooral de dag erna op werk.

‘Rustig aan dan maar dit weekend’ was mijn voornemen. Het enige wat op de vrijdag avond gepland stond was een werk vergadering van Perron. En dat ik vroeg naar bed moest. Voor de vergadering at ik bij een vriend. Een gezellig begin van de avond. Die gezelligheid wilde ik nog even proeven toen ik bij Perron na de vergadering naar buiten stapte. Dus ik terug op de fiets naar het Noordereiland.

Inmiddels was het nog gezelliger, met meer mensen, drank vloeide en plannetjes voor de avond werden gemaakt. ‘Nee, ik ga niet mee, morgen vroeg op’. Waarom en hoe ik mezelf heb laten overhalen weet ik niet.

Bird was tot half 1 gratis, dus besloten we daarheen te gaan. Wij kwamen om 5 voor half 1 aan, zagen een lange rij en vreesden het ergste. De truc van; eerst een rij creëren tot er een staat, vervolgens een paar mensen per keer binnenlaten en het gros pas om half een binnen laten, zodat die alsnog moeten betalen, werd ook hier toegepast. Blender heeft er ook zo’n handje van. Een vriend had echter weer een lulverhaal aan de portier verteld, waardoor wij de rij voorbij konden lopen. Aanwezig = gastenlijst en als het goed is stond ik erop. Bij het zeggen van mijn naam werd alleen niet mijn naam doorgestreept, maar die van een ander. Birds, Beats & Other Things That HumBinnen was het leuk. De muziek sprak me aan. Het was anders dan de feesten waar ik normaal heen ga. Een mix van house, disco en veel hip-hop. Dat alles door elkaar gedraaid door Mr. Nice Guy en ene Dim Browski. Het publiek was erg gevarieerd. Mooie vrouwen, een verdwaald techno huppeltje, jongens met tasjes rond hun nek. Wat oudere mensen en er was zo’n ontzettend goeie sfeer. Ik danste wat. Jaren 90 nummertjes kwamen voorbij. Een deel van het publiek zong mee.
Bird is fijn. Het bier schenken ze in hard plastic, beter dan die slappe bekertjes. Ik haalde dus wat bier, zei gedag tegen wat mensen, danste weer wat en raakte aan de praat met een meisje. De vorige keer dat ik met haar sprak duurde dat zo lang dat ik de zon zag opkomen. Het leek erop dat, dat weer zou gebeuren. Toen ze vertelde dat zij ging roken, besloot ik naar huis te gaan.

Buiten stonden al mijn vrienden en ook zij. Gedag zeggen duurde lang. Eigenlijk te lang. Ik wilde geen herhaling van vorige week. We spraken af een keer wat te gaan drinken als de zon gaat liggen. Op het hoogtepunt weg gaan is het best, zeggen ze wel eens. Dat was me deze keer gelukt. Van de rest begreep ik dat na mij, de rest ook langzaam weg druppelde. Ik heb een fijne avond gehad, nog goed kunnen slapen en redelijk fris gewerkt. Fijn!

Reacties

reacties