Een geluid, een splets, de stoeprand. Het is ontzagwekkend veel. Zelf staat ze er ook van te kijken. In een intiem moment ben ik onder de indruk van haar prestatie. Alleen, weg van de gezelligheid uit de hoofdstraat, vergezeld door haar kots. Beneveld snappen we elkaar. Ze loopt lachend verder en gaat op haar hurken tussen de auto’s zitten. Gekletter verraad haar bezigheid. Van schaamte heeft ze nooit gehoord. Even schudt ze met haar billen, daarna laat ze me alleen achter tussen haar vloeistoffen. Ondergoed kent of bezit ze niet. Geschokt ben ik niet eens meer, het past perfect in deze avond. Een avond vol losgeslagen Rotterdammers en kunstachtige uitingen. Een avond van ‘De Wereld van het Witte de Withkwartier’. De openingsavond van een driedaags festival. Maak me gek.
Wereld vh Witte de Withkwartier
Bij mijn aankomst in de Witte de Withstraat enkele uren daarvoor was het al druk, claustrofobisch druk. Cafe’s, buiten barretjes, kunst ateliers en de nodige activiteiten vullen de straat en omgeving. De menigte sleept me mee, al snel voel ik me een sardine. De wil van de feestende stroom is mijn wil. Even werp ik een blik in het ‘Center for Contemporary Art’. Het kan me niet bekoren en de menigte staat me verder geen tijd toe. Ze zijn onverbiddelijk. Slechts een enkele keer weet ik mezelf te ontworstelen, wat ik daarna te zien krijgt maakt me verdrietig. De kunst voel ik niet, het is het niet voor mij. Consequent. Ineens begrijp ik de drankzucht om me heen. Eigenlijk wil niemand de kunst kunnen zien. Ik geef ze gelijk.

Drank is mijn zuurstof, iets wat ik krijg bij ‘De Witte Aap’. De muziek is dodelijk. Werkloze Hollywood DJ’s lijken weer een plekje te hebben bemachtigd. Duidelijk was ik dus te vroeg blij. Als ‘De Witte Aap’ altijd deze muziek draait, begrijp ik de afgelopen steekpartij. Waarschijnlijk een uit de hand gelopen zelfmoordpoging. Ondanks de grote inspanningen van de muziek is het gezellig, onwijs. Ons kent ons, constant gelach torent bijna boven de muziek uit. Bijna. Al snel heeft men kunst kijken opgegeven, slechts enkele uren was dit festival cultureel. Zelfs de volhouders geven op en focussen zich op drinken. Het gepraat wordt langdradiger, het gelach luidruchtiger. Deze chaos wordt leuker en leuker. Een uitstapje naar het ‘NRC Café’ tekent hetzelfde beeld. Gezelligheid, drank en kut muziek. Totdat om 11 uur de muziek buiten uit gaat, het beste moment van de avond. Eindelijk dat gejank weg. Duizenden mensen proppen zich de cafe’s in, op zoek naar meer muziek. Daredevills.

Een sixpack bier verder stroomt de WItte de Withstraat langzaam leeg. Mijn zelf meegenomen drankvoorraad is gereduceerd tot nul, om te huilen. Voor mij valt er vrij weinig meer te halen, mijn doel is weg. Ik begin af te druipen. Het was genieten, van de gezelligheid, van de mensen, van de drank., van iets typisch Rotterdams. Ondanks de drukte en de muziek. Gelukkig zijn er nog twee dagen. Boerend verlaat ik de ‘Wereld van het Witte de Withkwartier’. Een festival wat probeert cultureel en kunstzinnig te zijn, maar vanavond is het eigenlijk een zuipfestijn. En ik heb ervan genoten, geef me meer.

 

Foto credits: Macel Kollen

Reacties

reacties