Er was eens…

… een betonnen verlaten werkplaats in het rauwe, creatieve en opkomende Amsterdam-Noord. Deze betonnen verlaten werkplaats werd op 13 september 2014 voor de tweede keer ooit omgetoverd tot Betoncentrale Festival. Het is overigens mogelijk dat de locatie eigenlijk geen betonnen verlaten werkplaats was, maar de schrijver van dit artikel houdt zichzelf graag in deze illusie. Daarnaast is dit verhaal over dat betonnen festival eigenlijk niet objectief te noemen omdat de schrijver zich heeft beperkt tot vrijwel één stage. Maar goed, we wijken af. Laten we bij het begin beginnen.

De verwachtingen voor Betoncentrale Festival zijn niet erg hoog. Het festivalseizoen is nagenoeg voorbij. Na maanden lang elk weekend zwoegend mijn beste dansbeentje voor te hebben gezet, ben ik langzaam een beetje uitgeblust geraakt. Betoncentrale staat al lang en breed op het verlanglijstje, maar voelt vooraf een beetje als mosterd na de maaltijd. Wel lekkere mosterd. Na een lekkere maaltijd. Misschien dijon-mosterd. Om het iets specialer te maken. Op de tijdstafel staan namelijk onder andere Leon Vynehall, Steve O’Sullivan, Mike Dehnert, Boddika, DJ Stew, Brawther en Mr. Mendel.
Festival BetonCentrale
Bij binnenkomst lopen we gelijk tegen de Betoncentrale-stage aan waar Leon Vynehall hele fijne plaatjes staat weg te draaien. Een betere binnenkomer had ik niet kunnen wensen. Voor spek en bonen lopen we ons standaard verkennersrondje om eigenlijk vrijwel gelijk weer terug te keren naar Vynehall. Het festival bestaat uit drie stages. Naast de Betoncentrale-stage was er de Tomorrow is now kid! en de debuterende Heat-stage. Met de inbreng van Heat geeft Betoncentrale Festival gehoor aan de opkomende disco-liefhebber in Amsterdam.

Dat we niet alleen zijn gekomen op het magische festivalseizoen van 2014 af te sluiten wordt al snel duidelijk. Er is niet echt een vinger te drukken op het soort mensen dat aanwezig is om hier samen met ons het einde van de zomer te vieren. De zomer die overigens nog vol aan de gang is tijdens het festival. En dan ook volop gevierd wordt. Opvallend is wel de afwezigheid van de in zomer 2014 zo geplaagde konijnendanser. Deze had zijn festivalshirt alvast aan de wilgen gehangen. Of in zijn hol verstopt.

De sfeer was meer dan prima. Het gevoel van ‘samen’, ‘nog één keer’, overheerste. Ook redelijk gelukkig word ik van de belachelijk fijne sets die gedraaid worden bij de Betoncentrale-stage. Helden Leon Vynehall, Steve O’Sullivan en vooral Mike Dehnert maken Betoncentrale tot een meer dan waardige afsluiter van het festivalseizoen.

Van horen en zeggen heb ik dat ook de Heat-stage een waardige discosfeer inclusief repertoir heeft neergezet. En ook over de Tomorrow is now kid!-stage heb ik enkel positieve verhalen gehoord. Maar ik ben als een blok gevallen voor de Betoncentrale-stage (en eigenlijk ook voor het festival). Verliefd. Wie had gedacht dat dat nog kon, zo tegen het einde.

Ronde brilletjes, korte broeken, doorgehaalde hoofden, zon, mijn festivalfamilie, bedankt. Voor de laatste keer. Ik heb van jullie genoten deze zomer. Tijd om wat extra rust te pakken. Extra slaapuren in te halen. Even rustig aan en tot mezelf komen.

[nevermind, over minder dan een maand begint ADE alweer…]

… en ze feestten nog lang en gelukkig.

 

Foto credits: © 2014 Onscherp / Michelle Hèlena Janssen

Reacties

reacties