Wave Festival komt voort uit de gouden samenwerking tussen Les Enfants Terribles (bekend van de legendarische avonden in Trouw) en Breakfast Club (het feestje dat pas om zeven uur in de ochtend begint en al-tijd de ideale after is). De samenwerking tussen de twee vooruitstrevende Amsterdamse organisaties zorgt bij voorbaat al voor extra bloedtoevoer tussen mijn benen. De line-up is spannend. The Mole, Steffen Benneman, Tin Man, Fred P en Huerco S. staan onder andere op de tijdstafel. De tijdstafel verraadt al wat voor een festival dit gaat zijn. Vooruitstrevende electronische muziekliefhebbers trekken dit weekend naar Wave. “Lowlands? Dat was toch vooraf überhaupt geen optie?” De communicatie over Wave verloopt enkel via Facebook. Het festival is zo kleinschalig, enkel twee podia, en gericht op een specifiek publiek, dat een website niets toe zal voegen. Een maand voor het evenement wordt ook nog de officiële Wave after aangekondigd. In totaal kan de bezoeker bij Wave maar liefst dertig uur doorgaan. Bij Wave is het alles of niets en ik besluit me er maar aan over te geven.Wave Festival

De festivallocatie is aan de Stootse Plas bij natuurgebied Twiske en de lange aanlegsteiger biedt de mogelijkheid ver over het water, met de donkere bedreigende wolken erboven, heen te kunnen kijken. De temperatuur is niet heel hoog, wind waait hard en af en toe komen enkele druppels uit de hemel vallen. In zijn geheel oogt het festivalterrein een beetje kneuterig. Er zijn fel gekleurde vlaggetjes opgehangen, roze met witte lampions die boven onze hoofden heen en weer bungelen en een grote witte tipi. Het maakt allemaal niet uit en doet juist goed aan de algehele vibe. De kou, de minimale aankleding, het maakt Wave tot wat het is: rauw en sexy en dat is goed. Het festival is uitverkocht, maar niet te druk en alles is goed geregeld. Nergens lange rijen, normale muntprijzen. Al banend door het publiek, overwegend twintigers, eigenzinnig, weinig jonge studenten, creatieven, zwarte kleding, expats, gezichten die je nog vaag kent van die ene after waar je ineens de volgende dag nog steeds zat, ontdekken we de twee stages. Hier geen ‘kijk-mij-publiek’, enkel samenhorigheid, een open sfeer, veel bekenden, liefhebbers en gezelligheid. Opvallend tussen deze open sfeer en setting waren de beveiligers, die opgefokt door het publiek liepen op zoek naar drugs en andere overtredingen. WC’s werden opgebroken en mensen werden steekproefsgewijs extra gefouilleerd en eventueel met harde hand van het festivalterrein verwijderd.

Hypnotiserende house en techno, heel diep, experimenteel, duister, maar toch opgewekt, neemt je mee op muzikale reis waar Fred P om 23:00 uur met een set vol grof geweld een einde aan maakt. Hier geen vervelende schreeuwende MC’s, maar ononderbroken kwaliteitsmuziek. Wave maakt alle hoge verwachtingen die ik vooraf had waar. Misschien zelfs in de overtreffende trap.

Uiteindelijk kwam aan Wave ook een einde en het leek wel alsof de weergoden er rekening mee hadden gehouden (en stiekem ook met een half oog mee hadden gekeken, geluisterd en genoten). De wolken begaven het en regen viel met grote getalen uit de hemel. Maar we wisten dat het goed was.

Foto credits: VAAG Photography

Reacties

reacties