Strings en jurken. Warmte. Zonnende schildpadden. Cultuur en natuurlijk Connie. Het maakte allemaal deel uit van Lost & Sound, een nieuw kleinschalig elektronisch festival in Vlaardingen. Even was er leven in deze doodse incestueuze stad nabij Rotterdam. Modular Music in samenwerking met Revolt overtroffen zichzelf. Een verslag van een verbaasde en later euforische bezoeker.

Een explosie van cellulitis, haar rokje verliest het gevecht. Het boeit haar niet, ze heeft schijt. Haar tijgerprintje en dichte hakken maken het af.Als de camera voorbij komt danst ze wulps, falend. Lost & SoundHet is bijna mooi van lelijkheid.Sommigen mensen willen graag vereeuwigd worden, anderen willen voor lul staan. Het lukt haar beide. Ik wend me af en zoek de schaduw op bij de Sound stage. Door de hitte vervloek ik mijn boxershort. Bier is naar mijn hoofd gestegen, en we zijn nog maar net begonnen. Strijdend verschalk ik meer bier. Zittend in het gras geniet ik van een fantastische Malawi & Obermann. Relaxed met mijn schoenen uit, fuck de mensen naast me.

Klanken van Axel Boman verleiden me, weg van het gras, op naar de mainstage. Opvallend veel mensen staan te swingen. De één gemaakt, de ander vanuit het hart. Het zorgt voor een mooi geheel en maakt de boel vrolijk. Gras verpulverd onder de dansende voeten. Shirts raken bezweet. Enkele laten hun sixpack zien. Uitslovers. Ook ik ken jaloezie. Het is echter nog steeds bloedheet, soms zelfs niet uit de houden. Gelukkig biedt het windje bij de banken enige verkoeling, zonnende schildpadden inclusief. Lost & Sound wildlife. Deze dag heeft werkelijk alles. Mijn maag begint te krijsen, te janken. Lost & SoundTijd voor het diner.

De nacht meld zich eerder dan verwacht. Mijn zwalkende benen hebben me verplaats naar Funkineven. Helden.Onder de bomen is de Sound stage toch het gezelligst, zeker met deze muziek. Gezellig en intiem. Vrienden en bekenden zijn echter niet te ontlopen.Ik blijf handen schudden. Al dat sociale gedoe, ik vlucht naar Biergarten. Autist als ik ben. Jeff Solo knalt daar door de speakers, even twerken mijn billen. Tot mijn grote schaamte heb ik ‘De meisjes van Macabre’ gemist. De jurken waren mooi, ik kan slechts gissen naar hun optreden. Andere culturele dingen ontwijk ik vakkundig, de Fake Photobooth als toppunt. Zonder foto’s zet ik mezelf al genoeg voor lul, mijn huidige uiterlijk hoeft niet vastgelegd te worden. Tijd verstrijkt en ik ben bezig mezelf te verliezen. Lost & SoundHet einde nadert al.

Zodra Bicep begint zie ik haar zitten. Prachtige blonde krullen, een killer glimlach.Haar uitstraling laat me niet meer los. Mijn benen wankelen, maar ik voel me laf. Toch doe ik het.Iets dwong me. Met knikkende knieën en zwetende oksels. We praten, geen idee hoelang, maar ik geniet. Totdat ze weg moet. Zoals al het goede verdwijnt, gaat ook zij. Bicep verdwijnt ook, het is afgelopen. Behalve de onofficiële after: ‘Gehavend in de Kroepoekfabriek’. De weg erheen is een gat, mijn lichaam begint op te geven. Lang hou ik het ook niet vol, helaas, het zag er gezellig uit. Versleten werp ik de handdoek in de ring en vlucht naar mijn bed. De beste plaats van de wereld, zelfs na deze geweldige dag. Het was onverwachts, maar episch. Klein, gezellig en met fantastische muziek. Ik waan me gelukkig. Lost & Sound was alles wat Expedition had moeten zijn, dat eerdere festival van Revolt. Dat was een domper. Deze keer mag de organisatie zichzelf wel op de borst kloppen, vooral Modular Music.

Foto credits: VAAG Photography

Reacties

reacties