Zes vooruitstrevende Amsterdamse organisaties hadden afgelopen zaterdag in het Westerpark de handen ineen geslagen om ‘een verzameling van vrije geesten en geluiden’ neer te zetten. Pleinvrees, Cartel, Zeezout, Paarden Kracht, Next Monday’s Hangover en NGHTDVSN vormden samen Buiten Westen. De hosting partijen brachten een grootse line-up mee, waar een aantal namen op stonden waar ik het letterlijk (het was op het hoogtepunt van de dag 32 graden) en figuurlijk behoorlijk warm van kreeg.

Aan het publiek te zien, de accenten te horen, was al snel duidelijk dat Buiten Westen uit zijn originele voegen was gegroeid. Hoewel het grootste gedeelte van de bezoekers bekende gezichten hadden, voelde het niet langer echt Amsterdams aan. Buiten WestenVelen kwamen ook van buiten het westen naar de hoofdstad.

De gemiddelde bezoeker was de twintig gepasseerd. De jonge festivalgangers waren thuisgebleven, lagen op het strand, of kozen voor een alternatief (misschien goedkoper) feestje. Het was een ons-kent-ons-hipster-partijtje voor de liefhebber. Veel mensen uit de Amsterdamse scene, maar ook veel voor mij onbekende gezichten, die ook weer andere onbekende gezichten herkenden. De zachte ‘G’ rolde hier en daar over de tong, zelfs een Spaanssprekende groep met een vlag van Bolivia, maar ook opvallend veel gekleurde mensen. Mooi om te zien, waar Nederlandse festivals vaak grofweg ‘wit’ zijn, was Buiten Westen een uitzondering op de regel. Verder waren de tanktops, ronde brilletjes, baarden (ik maak me hier zelf ook schuldig aan) goed aanwezig. Opvallend was het aantal lange zwarte maxi rokken ondanks het warme weer. Lange broeken heb ik vrijwel niet gezien. Wel veel shorts, zwembroeken, zelfs speedo’s en bikini’s. Over het uitzicht hoor je mij niet klagen.

De uitgestippelde route
Vooraf was met overwegende blik gekeken naar het onmogelijke plaatje wat de line-up was. Er werd een route uitgestippeld die begon bij Some Chemistry, gevolgd door Elias Mazian (binnenkort portret van Elias op Uitgeweest!), Floating Points, Job Jobse, Xosar, Andhim, Sebastian Mullaert, San Soda, Totally Enormous Extinct Dinosaurs, Ten Walls en het einde was bij overvloed aan keuzestress nog open.

De nacht voor Buiten Westen was redelijk geëscaleerd. Dit uitte zich in heftige opstartproblemen. Met pijn in het hart werden Some Chemistry en Elias Mazian gemist. Floating Points was lekker bezig toen we binnen kwamen. Het publiek echter, stond zo goed als stil. Het maakte af en toe een soepele beweging, typte wat op de telefoon en maakte weer een soepele beweging. Zelfs vooraan bleven de voeten op de grond staan en de armen naast het lichaam hangen. De warmte, benauwdheid, speelden parten en dit was duidelijk te merken. De organisatie had hier overigens wel goed op ingespeeld met gratis water, sproeiers overal en rondrijdende waterpistolen. Het mocht niet baten.

Mijn hoofd stoten aan de ‘secret’ discobal
Enigszins teleurgesteld en op zoek naar de goede vibe dropen we af. Ineens werd ‘de secret stage’ gevonden. Een kleine stage gehost door het Amsterdamse label morgen.am. De nergens aangekondigde plek, gelijk rechts bij de main entrance, kon op twee manier betreden worden. Door een kleine overdekte pallet-ingang, of stiekem veel leuker door een ijzeren kooi. In het midden hing een grote discobal (waar ik overigens gruwelijk hard mijn hoofd aan heb gestoten), veel groen, maximaal zeventig man, mensen gingen los. HIER was de vibe dus. De dag volgde, maar de secret stage bleef altijd een ontmoetingspunt tussen verschillende acts door. Nog steeds oprecht heel erg benieuwd wie hier de hele dag achter de draaitafels hebben gestaan (guys van morgen.am, als jullie dit lezen, vertel het me!).

Overrompeld door het geheime podium, bijna vergeten dat ze al bezig was, naar Cartel gehold om nog een glimpje op te vangen van de live-set van Xosar. Prachtige vrouw, volle concentratie, passie straalt er altijd vanaf. Zo ook deze keer. De overdekte tent was door de temperaturen half leeg, wat zorgde voor een intieme sfeer. Helemaal vooraan toch nog een kwartier meegekregen. Ik kan vredig sterven.

Andere muzikale hoogtepunten waren de set van Totally Enormous Extinct Dinosaurs en de afsluiter van de dag. Eenmaal bij Totally Enormous Extinct Dinosaurs aangekomen werden vele vrienden gevonden. De kwaliteits-set bracht ons weer samen en de temperaturen waren inmiddels enigszins gezakt.

Als afsluiter werd ik meegesleept door een vriend naar de nog niet eerder bezochte indoorstage van NGHTDVSN, naar Michael Mayer. Een voor mij nog onbekende DJ. Vooraf helemaal geen optie om als afsluiter voor te gaan. Het bleek de beste beslissing van de dag. De Duitser sloot af met een techno-set om je vingers bij af te likken. Waar de rest van de dag redelijk mellow werd gedraaid, strooide Mayer met techno-parels. Totaal bezweet kwam dan ook aan Buiten Westen om 23:00 uur een einde. Er werd nog snel een flesje water gescoord, de zaal droop af en de eerste stappen werden naar buiten gezet. Het regende. Eindelijk. De kleine regendruppels vielen als een verfrissende deken over ons heen.

Over het algemeen was Buiten Westen geslaagd. Het voorheen typisch Amsterdamse festival is, waar ik het totaal niet verwachtte en op ingesteld had, uitgegroeid tot een Nederlandse headliner. De line-up bracht hoge verwachtingen met zich mee, die mede door het veel te warme weer niet altijd even goed tot hun recht kwamen. De ‘secret stage’, Xosar, Totally Enormous Extinct Dinosaurs en de afsluiter van Michael Mayer maakten onder andere dat ik met een warm (ha-ha), mooi en tevreden gevoel terug kijk op Buiten Westen 2014. Hopende dat er geen mensen echt buiten westen zijn geraakt door de temperaturen sluit ik af. Tot volgend jaar!

Foto credits: Marcus Wagenaar

Reacties

reacties