Borsten die ogen doen ondersneeuwen, ik kan niet wegkijken. Alsof ik een keus heb. Haar ogen zijn prachtig donker, maar de rest is indrukwekkender. Feestend schuilen we onder een zeil terwijl het regent. Soms wisselen we woorden, vaker kijk ik op borsthoogte. De hele tijd dansen we, tussen bomen en bladeren. Geen idee waar het precies is, maar de reis was pikdonker. Een stoet sigaretten lichtjes leidde me hierheen. Zonder hen was het niet gelukt. Ik ben dankbaar voor de hulp, het is er in overvloed. Iedereen heeft dezelfde gedachte. Allemaal zijn we op zoek. Asielzoekers in het BosOp zoek naar een veilige plek. Op zoek naar een illegaal asiel. ‘Betoeterd en Eiland Gasten in het bos’ gaf dat asiel, voor zolang het duurde.

Illegaal feesten is nooit makkelijk. Bij mijn aankomst flankeert een lampje de ingang, gevolgd door een donker bospad. Sommige mensen verdwalen, andere verdwijnen. Darwin schreef hier ooit over. De Ezel en Eiland Gasten zijn nog aan het opbouwen. Het terrein wordt door bomen overdekt. Bladeren dienen als plafond, een discobal als kroonluchter. Lasers schitteren door de lucht, gecombineerd met toffe visuals. Het geheel lijkt op een sprookjeszaal. Nu al is het gezellig, zeker in de chill lounge. Nieuwsgierig loop ik rond. Ik ben benieuwd naar de samenwerking tussen de twee organisatoren. De Ezel is een nieuwkomer in Rotterdam. Het is een welkome aanvulling. Dat ze ook feesten organiseren in onze hoofdstad accepteer ik maar, voor deze keer. Eiland Gasten is een oude bekende. De haast legendarische edities van Buiten Gebruik staan nog in mijn geheugen gegrift. Net zoals mijn toen verloren Hello Kitty hoesje, inclusief telefoon. Ieder mens heeft littekens.

Al snel gaat het los, onder leiding van Eiland Gasten Soundsystem. Mensen dansen en drinken, lachen en praten. Het is een drukte, op sommige momenten net iets té. Asielzoekers in het BosHet meisje ben ik ergens verloren. Mijn hart huilt, mijn ogen huilen harder. Gelukkig is er altijd een bar. Dé plek voor troost. Naast goedkoop bier is er ook lachgas te krijgen, uit flessen. Dit is mijn droom, mijn American Dream. De ballonnen zijn enorm, misschien wel te groot. Het is lastig lopen op benen van rubber. Terwijl mijn longen nog ploeteren begin ik te dansen, moeizaam. Boxen die in bomen hangen produceren een verrassend goed geluid. Taras van de Voorde en David Vunk verzorgen nu de muziek. Een mix van Disco en Tech-House knalt uit de speakers, de wijde omgeving in. Het is een mix die aanslaat en precies past bij de sfeer. De twee vullen elkaar feilloos aan. Dansende voeten zetten de toon, steeds vaker aritmisch. Het wordt dan ook steeds later.

Uren feesten we nog, terwijl we tijd vergeten. Tijd is een vriend en vijand. Helaas vergeet het einde van de tijd zichzelf nooit. Vooral niet als de politie daarvoor kan zorgen. Dooddoeners. Ondanks de goede voorbereiding en de nodige maatregelen zijn ze toch gekomen. Zoals verwacht. Het asiel duurde lang, en ik genoot er ieder moment van. Rotterdam snakt naar meer illegale feesten, maar het is lastig. Zeker met burgerlijke inwoners en een gemotiveerde politie. Toch zijn er doorzetters zoals De Ezel en Eiland Gasten nodig. Zonder hen is er niets, komt er niets. Met dit besef in mijn hoofd vertrek ik, zowel balend als vrolijk. Uit het niets is daar het meisje weer, de schat. We zetten onze vriendschap voort en fietsen weg, samen. Weg van ons asiel. Op de terugweg is zij mijn sigaretten stoet.

Foto credits: David Spanish

 

Asielzoekers in het Bos

Asielzoekers in het Bos

Asielzoekers in het Bos

Asielzoekers in het Bos

 

 

Reacties

reacties