Het maken van muziek begon voor mij toen ik 11 jaar oud was en mijn oom mij een sequencer had gegeven als verjaardagscadeau. Van jongs af aan was ik al geïnteresseerd in hip-hop, jazz en de wereld van het samplen. De obsessie voor het opnemen van samples en het maken van beats, bereikte zijn hoogtepunt toen mijn eerste EP werd uitgebracht. Ik deed dat toen samen met een vriend onder de naam Inverse Cinematics. Wij maakten voornamelijk house, nu-jazz en broken beat. Ik was toen nog maar 16 jaar en woonde nog bij mijn ouders in Schwäbisch Gmünd, Duitsland. Het platenlabel dat onze eerste EP had uitgebracht, nodigde ons uit voor de release party in een club in Stuttgart. Motor City Drum Ensemble Ik was op dat moment heel erg hyper want het was niet alleen mijn eerste eigen release party, het was ook nog eens de eerste keer dat ik een club binnen stapte. Hoe bizar is dat? Het was mind-blowing om mijn eigen track te horen in een club en andere mensen los te zien gaan op soortgelijke muziek. Die avond had zo’n enorme impact op mij, dat ik erna meteen twee draaitafels heb gekocht en mijzelf ging focussen op het DJ-en.

Dat gebeurde echter allemaal in de tijd dat ik nog op de middelbare school zat. Ik werd uiteindelijk een resident-DJ in Stuttgart en kreeg regelmatig boekingen in landen als Engeland, Kroatië en Slowakije. Ik kwam na de weekenden vaak oververmoeid aan op school en dat ging niet onopgemerkt voorbij aan mijn leraren. Ze dachten eerst dat ik keihard aan de drugs zat, maar waren nog verbaasder zodra ik uitlegde dat ik bijvoorbeeld net terug kwam van een gig in Slowakije. Toen ik mijn diploma had gehaald, besloot ik om niet door te gaan studeren. Ik was tenslotte altijd al bezig met muziek en besloot daarmee verder te gaan. Het ging echter niet zoals ik had gedacht. Voordat ik bekendheid maakte onder de naam Motor City Drum Ensemble, kwam ik in een grote dip terecht. De platenindustrie zakte enorm in, mijn platen kreeg ik aan de straatstenen niet meer kwijt en ik kreeg steeds minder gigs. Ik kwam zelfs op een punt terecht dat ik bijna overwoog om alsnog één of andere media bullshit studie te gaan volgen. Motor City Drum Ensemble In 2008 kwam daar echter verandering in toen ik één van mijn eerste platen uitbracht onder de naam Motor City Drum Ensemble. De Raw Cuts serie, waar ik drie delen van heb uitgebracht, werd door veel andere DJ’s opgepikt en werd internationaal een groot succes. De gigs stroomden weer binnen als een gek en ik stond niet alleen meer in buurlanden te draaien, maar letterlijk overal ter wereld. Ik ben ondertussen een paar jaar verder en ik vraag me nog steeds af hoe dat allemaal tot stand is gekomen.

Wat mensen van mij kunnen verwachten is dat ik, zodra ik mij ergens thuis voel, echt mijn eigen ding kan doen. BIRD is bijvoorbeeld een locatie waar ik al eerder heb gestaan en zie het ook als een plek waar ik mij thuis voel. Dat houdt in dat ik het lekker breed hou en continu overstappen maak van disco naar house, acid, techno, soul en jazz. Het is niet dat ik een DJ wil zijn die zo breed mogelijk probeert te draaien, maar ik hou gewoon van afwisseling. Die stijl is eigenlijk gekomen toen ik nog maar net was begonnen als DJ. Ik draaide als resident-DJ in Stuttgart namelijk veel in bars en lounge cafés en daar diende de muziek die ik draaide meer als achtergrond muziek. Ik draaide dus niet voor dansende mensen, maar rijke lui die met zakenpartners een drankje aan het doen waren. Ondanks dat het destijds een verplichting was om te doen, hield ik van die diversiteit en heb ik diezelfde draaistijl tot aan de dag van vandaag er in gehouden.Motor City Drum Ensemble

Hoe geweldig ik deze wereld ook vind, de hele DJ lifestyle is iets waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Ik heb elk weekend wel een moment waarbij ik me afvraag waar de fuck ik in godsnaam mee bezig ben. Het komt vooral door de bizarre omschakelingen van bepaalde momenten waar ik ieder weekend mee te maken heb. Het ene moment sta ik namelijk in de meest sociale omgevingen ter wereld, omringd door talloze vrolijke en dansende mensen, terwijl ik het andere moment eenzaam en alleen in mijn hotelkamer zit. Als je dat jarenlang elk weekend doet, doet dat echt iets met je. Daarnaast ben je naast de gig zoveel tijd kwijt aan reizen en wachten. Vooral het wachten, het eindeloze fucking wachten, is iets dat het plezier van het vak vaak kan ontnemen. Begrijp me niet verkeerd. Als ik eenmaal in een club sta te draaien en mijn ding kan doen, dan ben ik al het negatieve weer kwijt. Opeens voel ik me dan weer de gelukkigste persoon op aarde en weet ik weer waarvoor ik het allemaal doe.

 

Foto credits: Eva de Korte

Motor City Drum Ensemble heeft op vrijdag 20 juni gedraaid bij 360 Degrees in BIRD, Rotterdam. Mocht je die avond gemist hebben, hou dan de Facebook pagina van 360 Degrees goed in de gaten voor zijn toekomstige boekingen in Rotterdam.

Reacties

reacties