Twee schele ogen kijken me aan. Een spiegelbeeld liegt voor niemand, ook niet voor mij. Ik ben weer beneveld. Mijn hangende oogleden nemen iedere laatste twijfel weg. De strijd was deze keer snel gestreden. Kansloos was ik. Wodka is een sluipmoordenaar, zeker voor de ongeoefende gebruiker. Het probleem met huisfeestjes is dat ik vaak te enthousiast ben, te hard van stapel loop. Nu moet ik roeien met een paar gebroken riemen. MCDE @ BIRDMijn benen zijn al tijden gestopt met recht lopen. Zucht. Ik moet nog een avond. Ik moet nog naar Bird en Motor City Drum Ensemble. Op zoek naar verfrissing en iets anders. Misschien is dit de afwisseling waar ik zo broodnodig naar snak. Moeizaam is de heenreis. Een reis vol wildplassen, vol geschreeuw, maar het doel wordt bereikt. Uiteindelijk.

Het meisje bij de balie vind mijn achternaam tof. Ik vind haar kapsel tof, maar zoals altijd durf ik niets te zeggen. Het is een vloek van verlegenheid. De voorste zaal bestaat uit een aanlokkelijk loungegedeelte. Opgelucht laat ik me erop vallen. Bird heeft de uitstraling van een Jazzclub, inclusief intieme lichten. Het wordt bijna romantisch. Gepraat van een gemixt publiek vult de ruimte, in afwachting van wat komen gaat. De sfeer is opgetogen. Het kan ook niet anders op zo’n mooie locatie, onder de hofbogen. De avond wordt georganiseerd door 360 Degrees, mijn eerdere ervaringen bevielen uitstekend. Steeds waren ze goed voor een avond vol gedans, vol gezelligheid. Ik sta daarom te popelen. MCDE @ BIRDIemand duwt een shotje whisky onder mijn neus. Het is een onnodige laatste zet de afgrond in. Daarna voelt ieder biertje als een klein persoonlijk drama.

Ik sta tussen rokers, zonder te roken Het schijnt me steeds te overkomen. Met jezelf praten heeft ook iets triest. De avonden met rokerige kleren en gepijnigde longen worden gemist, helaas. Ineens staat daar Motor City Drum Ensemble, a.k.a. Danilo Plessow. Rustig wachtend in de rij, op zijn eigen feestje. Het geeft zijn ego en bescheidenheid aan. Ik volg hem naar binnen. Ik ben wel klaar voor wat danspasjes. De achterste zaal is klaargestoomd door Thelonious. Losse heupen vullen de ruimte. Zo onopvallend als MCDE binnenkwam, zo onopvallend begint hij te draaien. Eerst back-to-back met Thelonious, daarna op eigen kracht.

De sfeer explodeert. Overal vrolijke gezichten. Zelfs mijn benen willen weer meewerken. Top. Ik geniet van de muziek. Hij draait dansbaar, afgewisseld met Jazz invloeden, zijn kenmerk. Het zorgt voor een ander soort gedans dan normaal. De voeten worden begeleid, de heupen verleid. MCDE @ BIRDAf en toe kijk ik naar het meisje voor me, met haar wiegende heupen, en dank MCDE. Mijn lichaam begint naar zweet te stinken, tijd voor een pauze.

Buiten vervalsen mensen de wc stempel. Ik voel hun pijn, twee euro is bijna een biertje. Het is voor iedereen crisis. Met verbazing kijk ik hoe hun vervalsing nog werkt ook. Had mijn portemonnee dat maar eerder geweten. Tot mijn grote schok wordt het al snel rustiger, onbegrijpelijk. Daar waar ik nog zin heb om te dansen vertrekken de meeste mensen al. Het is het enige minpuntje deze avond. Nog even geniet ik van de geweldige klanken, dan is het ook voor mij tijd. De zaal is bijna leeg, maar het is nog vroeg. Toch ben ik vrolijk. Dit was de verfrissing waar ik aan toe was, dit had ik nodig. Ik ben een gelukkig mens. Mijn maag heeft de hele avond dapper standgehouden, tot nu. Zo makkelijk als het naar binnen ging, zo makkelijk gaat het nu naar buiten.

Foto credits: Eva de Korte

Reacties

reacties