De gemeentelijke raadsbesluiten volgend kwam ik het volgende bericht tegen: ”Rotterdamse gemeenteraad verwerpt het voorstel om het Glazen Huis naar Rotterdam te halen”. Ik wist niet eens dat er een voorstel daartoe was ingediend en dat was maar goed ook. Het Glazen Huis, dat vreemde symbool van Kerst-goede-doelen. Het is moeilijk om te ageren tegen iets wat geld ophaalt voor een goed doel want dat voelt een beetje als de zusters van Moeder Teresa een lel te verkopen, dat doe je gewoon niet. Maar ik was toch opgelucht dat 3FM niet naar Rotterdam zou komen, hoewel ik best geneigd ben om alles wat Rotterdam kan promoten, te verwelkomen.Zwarte Schaap

Ik stam nog uit de tijd dat ik door religieuzen werd geïnstrueerd om zilverpapiertjes te verzamelen voor het goede doel. Het precieze verdienmodel achter die actie heb ik nooit helemaal kunnen achterhalen maar ik weet nog wel dat je op de lagere school toch echt werd aangesproken op het feit dat ik met mijn kleine vingertjes onvoldoende zilverkleurig afval van straat had geplukt. Licht getraumatiseerd heb ik zo een gezonde afkeer opgebouwd wanneer het aankomt op inzamelen voor goede doelen. Wellicht is dat een verklaring voor het blije gevoel dat ik kreeg toen ik vernam dat het Glazen Huis werd afgewezen als inzamelpunt voor euro’s. Het Glazen Huis is nu ook vooral bedoeld om minderjarige pubers te verleiden om bier zuipend achter die 3FM-zeloten aan lopen. In Amsterdam wordt het glazen huis botweg geweerd. Burgemeester van der Laan is zelfs gewaarschuwd het niet ook maar in z’n hoofd te halen het Glazen Huis naar de hoofdstad te halen.

Waarom zoveel nijd?
Het Glazen Huis was van oorsprong een fantasieloze kopie van het Big Brother concept, bedoeld om de destijds even fantasieloze muziekzender 3FM weer wat leven in te blazen en tegelijkertijd geld op te halen voor een goed doel. En tot een ieders verbazing sloeg dit concept wel degelijk aan. Toegegeven, om die 3FM-DJ’s te zien vermageren als zij zich zonder eten opsloten in dat ding, ja, daar heeft iedereen wel een paar euro voor over maar dat het zo’n hit zou worden, nee, dat had niemand verwacht.

Maar wat is er dan mis mee?
De combinatie van een goed doel, muziek, sociale media én de ‘doelgroep’ jongeren bleek goud waard. Daarnaast kon je er een stad ook enorm mee promoten. Kosten zijn namelijk ongeveer een kwart miljoen maar het levert steevast in één week 5 miljoen extra horecaomzet op, in de directe omgeving. Hoewel er in het begin helemaal geen kritiek was begon dat op een gegeven moment toch te komen. Het Glazen Huis was namelijk uitgegroeid tot een louter commercieel evenement van enorme proporties. En dan moet je dus juist ook een beetje gaan uitkijken. Bedrijven kwamen potsierlijk met steeds grotere cheques naar het Glazen Huis als hun naam maar werd genoemd en als ze maar zichtbaar waren. Daarnaast bleek het volstrekt onduidelijk te zijn waar het gedoneerde geld nu precies naar toe ging. Het logo van Serious Request was bijna overal te vinden, ook op T-shirts. En op een gegeven moment werd daar zelfs een wet T-shirt contest mee georganiseerd. Het geheel begon te neigen naar het hysterisch religieuze. Het Glazen Huis werd zo meer en meer het symbool van een postmoderne aflaat in plaats van goedbedoelde donaties. Georganiseerd door ranzige DJ’s met een maandsalaris, hoog genoeg om er een heel Afrikaans stam een jaar van te laten leven.

Congo en Zeeland
Na het zien van de film van de Zeeuw Renzo Martens ‘Enjoy Poverty‘ uit 2008 wordt sowieso iedere donatie door mij geplaagd door flashbacks. In deze film maakt hij pijnlijk duidelijk dat “de goede doelen” vooral een industrie is die zichzelf in leven houdt. Hij leert o.a. de Congolese armen dat ‘beelden van armoede en ellende’ juist de meest lucratieve grondstof van hun land is. Onder zijn leiding gaan lokale fotografen ondervoede kinderen vastleggen, in plaats van huwelijksfeesten. In het dorp hangt hij in neonletters zijn filmtitel ‘Enjoy poverty’ op en creëert zo een plek waarbij kinderen kunnen dansen tussen het afval.

Dat een Zeeuw zo’n film maakt was niet verrassend. De film deed mij namelijk gelijk denken aan die o zo religieuze Zeeuwen die na alle ellende van de 2e Wereldoorlog in 1953 ook de watersnoodshit over zich heen kregen. De wereld zag dood en ellende door de straten spoelen en besloot en masse dat dat volkje nu wel genoeg had geleden. De hulp die werd aangeboden was zo walgelijk en onbeschrijflijk groot dat bij iedere maaltijd de Zeeuw zich nu richt tot de Almachtige met de woorden: ‘Heer, geef ons heden ons dagelijks brood en af en toe een watersnood.’

Reacties

reacties