Ik denk vaak in teksten. Vroeger had ik al een eigen radio programma. Dit radioprogramma was weliswaar alleen in mijn slaapkamertje te beluisteren door mijn knuffeldieren maar het waren trouwe luisteraars en elke gebeurtenis van de dag passeerde de revue. Als ik iets heb gezien of ervaren wat me raakt verwerk ik dat door er een artikel over te schrijven in mijn hoofd. Sinds de komst van Facebook blijven deze stukjes niet meer beperkt tot mijn hoofd maar deel ik ze met mijn vrienden . Soms schrijf ik vanuit liefde, soms vanuit verdriet, soms vanuit woede en vaak vanuit humor en een tikkeltje sarcasme. In ieder geval schrijf ik met passie over dingetjes die mij als geboren en getogen Rotterdammer aan het hart gaan.Lois Timmermans

Ik ben opgeleid tot actrice aan de Acteerschool Rotterdam, vorig jaar afgestudeerd aan de opleiding Theater en Maatschappij van de Hogeschool Rotterdam en ik werk op dit moment zes dagen per week in de horeca. Dit alles heeft voor mij een hoger doel. In mijn dagelijks leven uit ik mijn passie voor verhalen vertellen namelijk in het schrijven en regisseren van theaterstukken. Ik ben theatermaker. Dit doe ik binnen Theatercollectief Macabre, een gezelschap dat ik heb opgericht en run met drie vriendinnen. Wij worden ook wel de Meisjes van Macabre genoemd. Bij ons is niemand alleen maar acteur of regisseur of schrijver of dramaturg of productieleider. Wij geloven niet zo in een strikte taakverdeling. Een acteur kan ook een podium opbouwen en een regisseur kan ook op zoek gaan naar rekwisieten. Vandaar: De Meisjes van Macabre.

Lois TimmermansHoewel niemand binnen ons collectief te beroerd is om een theaterlamp in te hangen hebben we wel ieder onze voorkeur en talent. Het mijne ligt bij het regisseren. De eerste voorstelling die ik zowel heb geschreven als geregisseerd was De Dinsdagdip. Deze voorstelling ging over Rotterdamse jongeren in het huidige uitgaansleven en het daarbij gepaarde drugsgebruik. De teksten voor deze voorstelling heb ik grotendeels geschreven vanuit echte gesprekken met jongeren die onder invloed waren van drugs. Een half jaar lang ging ik het nachtleven in met een voice-recorder in mijn zak en nam ik de gesprekken op waar ik getuige van was tijdens feestjes en afters. Door middel van deze ware gebeurtenissen aangevuld met mijn eigen fantasie heb ik een nieuw publiek weten aan te spreken, namelijk de jonge Rotterdammer die geïnteresseerd is in kunst en cultuur maar nog niet tot theater werd aangetrokken. Om dit publiek in haar eigen leefwereld te benaderen speelde De Dinsdagdip niet in het theater maar in een uitgaansgelegenheid, namelijk in BAR.

Rotterdam zit in mijn bloed, de skyline staat met inkt op de binnenkant van mijn arm. Ik draag graag mijn steentje bij aan de schoonheid en bedrijvigheid van Rotterdam en ik ben trots op alles wat onze stad te bieden heeft. Daarom zal ik met veel liefde stukjes schrijven over dat wat ik hier zie, hoor, voel en meemaak. Ik schrijf altijd eerlijk en rauw en met een flinke korrelzout. Net zoals het theater dat ik maak en net zoals de havenstad waar ik in leef.

Reacties

reacties