Discoflamingo
Toen ik nog studeerde ging ik veel vaker uit op donderdag. Tegenwoordig heb ik een ‘normale’ baan doordeweeks, dus ik zal niet zo snel meer tot laat doorgaan. Afgelopen donderdag maakte ik een uitzondering: er was Discoflamingo in Cultuurpodium Perron.

Tot nu toe ben ik bij vrijwel elke editie geweest. Soms om te feesten en soms gewoon tijdens werk. Elke editie heb ik het zo ontzettend naar mijn zin gehad. Disoflamingo heeft iets. Iets wat sommige feesten niet hebben. Iets waardoor het feest je bij blijft. Misschien zijn het de mensen, het publiek, de aankleding, de visuals of extra decoratie die An&Nas verzorgt. Het is net dat beetje extra aandacht, waardoor ze eruit springen.DiscoflamingoMet hoge verwachtingen ging ik richting Perron. Ik had er zin in. Had afgesproken met vrienden en het moest gezellig worden. Jas weg, plassen, munten halen, biertje halen en de zaal verkennen. De aankleding was weer zoals gebruikelijk. Palmbomen op de dj booth. Hartjes op de muur. Inmiddels een soort van vertrouwd. De foto booth stond er ook weer. Geen wedding chappel deze keer. Tot mijn spijt voelde ik een soort van teleurstelling. Dat verbaasde me. Alsnog ging ik met vrienden als malloten op de foto. Lachen was het.DiscoflamingoHet publiek was jong. Jonge gasten die er goed uitzagen en daarom heen dansten meisjes. Typische meisje meisjes. Die had ik hier niet eerder gezien. De sfeer zat er goed in. Mensen waren aan het kletsen, dansen en drinken. De gouden Flamingo werd uitgedeeld. Gejuich, geklap. En weer door met de muziek. Er hing een GTA Vice City/Drive/Amerikaans California vibe. Het deed me denken aan de zomer. Met zelfs een vleugje Scarface. Het bier bleef doorkomen. Ik voelde mezelf opgaan in het feest. Meegenomen worden in de avond.

En toen moest ik opeens weg. Plotseling. Het besef dat ik nog maar 3 uurtjes kon slapen hakte er in een keer in en kapte de avond volledig af. Wat jammer!

Thuis realiseerde ik me dat mijn verwachtingen niet waargemaakt waren. Ik kon maar niet bedenken wat ik miste of waarom ik dit gevoel had. Dit was een typische Discoflamingo, eentje waar ik altijd graag naar toe ga. Waarom was ik niet tevreden? Misschien omdat mijn verwachtingen te hoog waren en dat er van mij te veel moest. Of juist misschien het feit dat het weer zo’n Discoflamingo was. Ik hoop het eerste. Ik zou het ontzettend zonde vinden om Discoflamingo zat te zijn.

Reacties

reacties